Postanowienie NSA z 24 maja 2012 r., I OW 55/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Miasta K. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta K. a Prezydentem Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku Szpitala Czerniakowskiego SPZOZ w W. o potwierdzenie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych dla M.F. postanawia wskazać Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy jako organ właściwy do rozpoznania wniosku.

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) NSA Joanna Runge-Lissowska
specjalista Edyta Pawlak protokolant

Uzasadnienie

Prezydent Miasta Krakowa, na podstawie art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość zaistniałego pomiędzy Prezydentem m.st. Warszawy a Prezydentem Miasta Krakowa poprzez wskazanie Prezydenta m.st. Warszawy jako organu właściwego do rozpoznania wniosku Szpitala Czerniakowskiego SPZOZ w Warszawie w sprawie potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na rzecz M. F..

W uzasadnieniu wniosku organ podał, że w dniu 7 lutego 2012 r. Ośrodek Pomocy Społecznej Dzielnicy Mokotów Filia nr 1 w Warszawie przekazał do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Krakowie wniosek Szpitala Czerniakowskiego SPZOZ w Warszawie w sprawie ustalenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na rzecz M. F. – do załatwienia zgodnie z właściwością, gdyż M. F. jest zameldowana w Krakowie, ul. (...), a obecnie przebywa w Warszawie, ul. (...) i zgodnie z art. 101 ustawy o pomocy społecznej właściwym do załatwienia sprawy jest Ośrodek Pomocy Społecznej w Krakowie.

Zdaniem Prezydenta Miasta Krakowa, skoro zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) właściwym organem w sprawie jest wójt (burmistrz, prezydent) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, to w tym przypadku jest to Prezydent m.st. Warszawy. Z dokonanych ustaleń wynika bowiem, że M. F. od 2 lat nie zamieszkuje pod wskazanym adresem w Krakowie – co potwierdził właściciel mieszkania oraz Ośrodek Pomocy Społecznej w Warszawie w piśmie z dnia 30 stycznia 2012 r. Od października 2011 r. mieszka w Warszawie, gdzie wynajmuje od koleżanki pokój. Wiąże swoją przyszłość z Warszawą, poszukuje tu stałej pracy, a ponadto zdarzenie powodujące wszczęcie postępowania nastąpiło w Warszawie. Miejscem zamieszkania M. F. jest Warszawa.

W odpowiedzi na wniosek Prezydent m.st. Warszawy, reprezentowany przez Ośrodek Pomocy Społecznej Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy, wniósł o wskazanie Prezydenta Miasta Krakowa jako organu właściwego do rozpoznania przedmiotowego wniosku. Zdaniem organu okoliczność, że M. F. faktycznie jest zameldowana w Krakowie obligowała organ, w świetle art. 54 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych do przekazania sprawy do miejsca zamieszkania osoby, której postępowanie dotyczy. M. F. w wywiadzie wskazała, że na stałe zameldowana jest w Krakowie. Podała również adres, pod którym przebywała w Warszawie, ale zdaniem organu nie w kontekście zamiaru stałego pobytu w Warszawie. Dlatego właściwym do potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, finansowanych ze środków publicznych jest Ośrodek Pomocy Społecznej w Krakowie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej "P.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej.

Spór zainicjowany wnioskiem złożonym w niniejszej sprawie jest negatywnym sporem o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta Krakowa a Prezydentem m.st. Warszawy, albowiem oba organy uznają się za niewłaściwe do rozpoznania wniosku Szpitala Czerniakowskiego SPZOZ w Warszawie w sprawie potwierdzenia prawa do świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych dla M. F. Rozstrzygnięcie sporu sprowadza się do ustalenia organu właściwego do wydania decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Stosownie do treści art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych właściwość organu w sprawie potwierdzenia prawa do świadczenia opieki zdrowotnej ustala się w oparciu o miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy. Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych nie zawiera definicji pojęcia "miejsce zamieszkania". W konsekwencji przy ustalaniu miejsca zamieszkania świadczeniobiorcy należy posiłkować się treścią art. 25 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. W świetle tego przepisu o miejscu zamieszkania decydują dwa czynniki: zewnętrzny (fakt przebywania) i wewnętrzny (zamiar stałego pobytu). Wyrażenie zamiaru stałego pobytu nie wymaga złożenia oświadczenia woli (nie jest czynnością prawną). Wystarczy więc, że zamiar taki wynika z zachowania danej osoby, polegającego na ześrodkowaniu swojej aktywności życiowej w określonej miejscowości.

Zgodnie z art. 25 Kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że M. F. od 2 lat nie mieszka w Krakowie. Przebywa od października 2011 r. w Warszawie, wynajmuje pokój w mieszkaniu przy ul. (...). W Warszawie poszukuje stałej pracy. Z oświadczenia złożonego przez M. F. wynika, że wiąże swoją przyszłość z Warszawą, w której w dalszym ciągu zamierza poszukiwać stałej pracy.

Z powyższego wynika, że Warszawę należy uznać za obecne miejsce zamieszkania M. F., ponieważ tam obecnie umiejscowione jest jej centrum życiowe. Ustalenie zamiaru stałego pobytu, o którym mowa w art. 25 k.c. powinno być oparte o kryteria zobiektywizowane. O zamieszkiwaniu w jakiejś miejscowości można mówić wówczas, gdy występujące okoliczności pozwalają przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosków, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem życiowej aktywności danej osoby fizycznej. Okoliczności sprawy, charakter przebywania M. F. w Warszawie, wola podjęcia stałej pracy w tym miejscu wskazują, że Warszawa stanowi jej miejsce zamieszkania.

W konsekwencji powyższego stanowiska należało uznać, że Prezydent m.st. Warszawy zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, jest organem właściwym do rozpatrzenia sprawy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.