Uzasadnienie
Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Prezydentem Miasta W. a Prezydentem Miasta P. w przedmiocie wskazania organu właściwego do skierowania K. J. do domu pomocy społecznej.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. przekazał wnioskodawcy sprawę Pani K. J. dotyczącą skierowania jej do domu pomocy społecznej, do rozpoznania wg właściwości podnosząc, że K. J. przebywa u swojej córki w P. przy ul. O. [...], natomiast ostatni stały meldunek strony jest we W. przy ul. K. [...].
Wnioskodawca wskazał, iż z wywiadu środowiskowego z [...] stycznia 2011 r. oraz załączonych dokumentów wynika, że Pani K. J. od 2 lat przebywa w P. i na wszystkich oświadczeniach oraz podaniu wskazuje miasto P. jako miejsce swojego zamieszkania. Brak jest natomiast jakichkolwiek informacji, że strona przebywa w P. jedynie tymczasowo, tym bardziej, że pomimo konfliktu rodzinnego strona nie wróciła do W. Ponadto strona oświadczyła, że chciałaby zostać skierowana do domu pomocy społecznej w P. - co świadczy o jej woli przebywania nadal w tym mieście, ewentualnie poza P. Na uwagę zasługuje fakt, że Pani K. J. przed zamieszkaniem w P., przebywała czasowo w Domu Pomocy Społecznej we W. przy ul. M. [...], który dobrowolnie opuściła i zamieszkała z córką i zięciem.
Wnioskodawca podkreślił, iż zgodnie z jednolitym orzecznictwem dotyczącym określania właściwości miejscowej ośrodków pomocy społecznej - miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Zdaniem organu wnioskującego miejscem zamieszkania K. J. jest P. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. wskazał, iż z uwagi na konflikt z zięciem Pani J. do dnia [...] czerwca 2011 r. przebywa w P. u swojego wnuka. Natomiast podczas wywiadu środowiskowego ustalono, iż Pani J. koniecznie chce zostać skierowana do DPS we W. W ocenie uczestnika, właściwym organem do skierowania K. J. do domu pomocy społecznej jest Prezydent Miasta W., bowiem K. J. wprawdzie przebywa w P., jednakże zamiar stałego pobytu wiąże z W., co wynika z jej oświadczeń oraz wywiadów środowiskowych.
W piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. K. J. wskazała, że jako miejsce swojego zamieszkania upatruje W. Wniosła o orzeczenie, że Prezydent Miasta W. jest organem właściwym do rozpoznania jej wniosku o skierowanie do domu pomocy społecznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." z zastrzeżeniem art. 22 § 1 k.p.a., sądy administracyjne rozpoznają, spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej.
Przez spór kompetencyjny (także spór o właściwość), o którym mowa we wskazanym przepisie, należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też każdy z nich uważa się za niewłaściwy do jej załatwienia (spór negatywny).
W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze sporem negatywnym, który powstał pomiędzy Prezydentem Miasta W. – Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej we W. a Prezydentem Miasta P. – Miejskim Ośrodkiem Pomocy Rodzinie w P. w przedmiocie wskazania organu właściwego do skierowania K. J. do domu pomocy społecznej.
Wskazać należy, że właściwość miejscową gminy zobowiązanej do rozpoznania sprawy dotyczącej świadczenia z pomocy społecznej, zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728), ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie, przy czym ustawa o pomocy społecznej nie definiuje pojęcia "miejsce zamieszkania", co oznacza, że należy je rozumieć zgodnie z ogólną definicją tego terminu, zawartą w przepisach kodeksu cywilnego, który w art. 25 stanowi, że miejscem zamieszkania osoby jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu, przy czym ustalenie tego zamiaru powinno być oparte o kryteria zobiektywizowane. O zamieszkiwaniu w jakiejś miejscowości można mówić więc wówczas, gdy występujące okoliczności pozwalają przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosków, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem aktywności życiowej danej dorosłej osoby fizycznej. Należy jednocześnie zauważyć, że samo zameldowanie będące kategorią prawa administracyjnego, nie przesądza o miejscu zamieszkania w rozumieniu prawa cywilnego.
Odnosząc ten stan prawny do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy uznać, że w rozumieniu powołanego art. 25 k.c. miasto W., spełnia przesłanki miejsca zamieszkania K. J., na co wskazuje okoliczność, że w oświadczeniu złożonym do przeprowadzonego w niniejszej sprawie wywiadu środowiskowego oraz w piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. K. J. wskazała, że wprawdzie przebywa w P., jednakże przebywa w tym miejscu tymczasowo. Natomiast jako miejsce swojego zamieszkania wskazuje W. Z jej oświadczeń jednoznacznie wynika, że zamiar stałego pobytu wiąże z W. Wnioskodawczyni wyraziła wolę koncentracji swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów we W. Oświadczenie tej treści powtarza się kilkakrotnie w dokumentacji niniejszej sprawy.
Z uwagi, iż K. J. wyraża wolę przebywania na stałe we W., to uznać należy, zgodnie z art. 101 ust. 1 powołanej ustawy o pomocy społecznej, organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o skierowanie do domu pomocy społecznej będzie Prezydent Miasta W. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 15 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.