Postanowienie NSA z 15 czerwca 2012 r., I OW 67/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej

Sprawa

sprawy z wniosku Burmistrza Miasta i Gminy Września o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem Miasta i Gminy Września a Burmistrzem Gminy Zagórów w przedmiocie wskazania organu właściwego do zwrotu wydatków poniesionych na świadczenia wypłacone T. T. postanawia: odrzucić wniosek

Skład

sędzia NSA Małgorzata Pocztarek przewodniczący
sędzia NSA Ewa Dzbeńska przewodniczący, sprawozdawca
sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz przewodniczący
Karolina Kubik protokolant

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 23 lutego 2012 r. Burmistrz Miasta i Gminy Września zwrócił się o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Burmistrzem Gminy Zagórów w przedmiocie wskazania organu właściwego do zwrotu wydatków poniesionych na świadczenia wypłacone T. T. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Ośrodek Pomocy Społecznej we Wrześni w czasie pobytu T. T. w Domu Pomocy Społecznej w Z. wypłacał zasiłek stały w wysokości 444 zł. W związku z wydaniem w dniu [...] czerwca 2011 r. decyzji przez Starostę Słupeckiego o wygaśnięciu decyzji w przedmiocie umieszczenia T. T. w domu pomocy społecznej i wymeldowaniem zainteresowanego z pobytu stałego w Z. gmina Września wystąpiła do organu pomocy społecznej w Zagórowie o zwrot wydatków poniesionych tytułem wypłaconych zasiłków stałych od czerwca do września 2011 r. Gmina Zagórów odmówiła refundacji poniesionych kosztów, uzasadniając powyższe tym, że T. T. był osobą bezdomną przed skierowaniem do domu pomocy społecznej.

W ocenie wnioskodawcy wystąpienie o zwrot wydatków poniesionych na ww. świadczenia miało swoje oparcie w art. 101 ust. 2 i 7 ustawy o pomocy społecznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: stosownie do art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez pojęcie sporu o właściwość należy rozumieć sytuację w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia danej sprawy albo gdy każdy z organów uważa, że nie jest właściwy do załatwienia sprawy. Spór o właściwość zachodzi tylko w rozstrzyganiu sprawy indywidualnej przez organy administracji i musi ona podlegać załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zagadnienie dotyczące zwrotu wydatków gminie uregulowane zostało przez ustawodawcę w art. 101 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175 poz. 1362 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania albo na ostatnie miejsce zameldowania na pobyt stały jest obowiązana do zwrotu wydatków gminie, która przyznała świadczenia w miejscu pobytu. Z powołanego przepisu nie wynika, aby zwrot wydatków gminie podlegał rozstrzygnięciu w formie decyzji administracyjnej. Przepis ten nie odnosi się do organów, lecz do samych gmin, zatem do osób prawnych i dlatego nie ma administracyjnego charakteru, lecz stanowi sprawę cywilną (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt I OW 73/06, Lex nr 362165 oraz z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt I OW 97/08, Lex nr 564278).

Skoro rozliczenia między gminami następujące na podstawie art. 101 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej nie są załatwiane w formie decyzji administracyjnej, to tym samym nie można mówić o istnieniu sporu o właściwość w rozumieniu art. 22 § 1 k.p.a.

Z tego względu wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem Miasta i Gminy Września a Burmistrzem Gminy Zagórów w przedmiocie wskazania organu właściwego do zwrotu wydatków poniesionych na świadczenia wypłacone T. T. jest niedopuszczalny.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 15 § 2, art. 64 § 3 i art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.