Postanowienie NSA z 28 czerwca 2012 r., I OW 70/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 28 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Wrocławia o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Wrocławia a Prezydentem Miasta Gliwice w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku A.M. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej postanawia wskazać Prezydenta Wrocławia jako organ właściwy

Sprawa

w sprawie.

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.) del. WSA Maria Werpachowska
asystent sędziego Małgorzata Penda protokolant

Uzasadnienie

Prezydent Wrocławia, wnioskiem z 22 marca 2012 r., wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, jaki postał pomiędzy nim a Prezydentem Miasta Gliwice, w związku z przekazaniem przez ten drugi organ, do załatwienia wg właściwości, wniosku A.M. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej.

We wniosku o rozpoznanie sporu, Prezydent Wrocławia wyjaśnił, że jakkolwiek A.M. jest na stałe zameldowany we Wrocławiu to jednak nie przebywa w lokalu od 2008 r., a jedynie sporadycznie przyjeżdża, co potwierdzają oświadczenia osób faktycznie lokal zajmujących, zaś przebywa on na terenie Górnego Śląska i swoje życie na tamtym terenie ogniskuje. Prezydent stwierdził, że fakty te wskazują, iż miejsce przebywania A.M. to Gliwice, zatem to Prezydent tego miasta jest organem właściwym do rozpoznania wniosku.

Odpowiadając na wniosek, Prezydent Miasta Gliwice wniósł o jego oddalenie, podkreślając, że w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, iż A.M. jest na stałe zameldowany we Wrocławiu, natomiast jego przebywanie w Gliwicach i na Górnym Śląsku nosi cechy bezdomności, a nawet włóczęgowskiego trybu życia, gdyż przebywał w schronisku dla bezdomnych, w szpitalu, w zakładzie leczenia odwykowego, a nadto sam oświadczył, że jest bezdomny, zatem właściwy w sprawie jest Prezydent Wrocławia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z klasyczną sytuacją osoby bezdomnej.

Z akt sprawy wynika, że A.M. jest zameldowany na pobyt stały we Wrocławiu, jednak nie mieszka tam z przyczyn nieustalonych, natomiast przebywa w różnych miejscach na terenie Górnego Śląska. Jednak jego pobyt w tym rejonie trudno uznać za noszący cechy przebywania z zamiarem stałego pobytu w rozumieniu art. 25 k.c., a tym samym miejscem zamieszkania, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Przebywanie na terenie Głównego Śląska nosi właśnie cechy bezdomności, bowiem jego miejsce schronienia to schroniska dla bezdomnych, nadto szpitale, czy zakłady odwykowe, żadnego z tych miejsc nie można uznać za lokal mieszkalny, w którym mogłoby się koncentrować życie z zamiarem stałego przebywania.

W sprawie zatem ma zastosowanie art. 101 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym w przypadku osoby bezdomnej właściwą miejscowo gminą jest gmina ostatniego miejsca zameldowania na pobyt stały, a taką jest Gmina Wrocław.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 4, art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.