Postanowienie NSA z 23 października 2013 r., I OW 79/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Marszałka Województwa Podkarpackiego o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt I OW 79/13

Sprawa

w sprawie z wniosku Prezydenta Miasta P. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta P. a Marszałkiem Województwa Podkarpackiego w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnego postanawia:

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska

Sentencja

1. sprostować uzasadnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt I OW 79/13 w ten sposób, że na stronie 2 uzasadnienia w 16 wierszu od góry w miejsce "art. 75 ust. 5" wstawić "art. 73 ust. 5" oraz w 23 wierszu od góry w miejsce "aklimatyzacyjnego" wstawić "aktywizacyjnego";
2. oddalić wniosek o wykładnię postanowienia.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt I OW 79/13 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu wniosku Prezydenta Miasta P. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta P. a Marszałkiem Województwa Podkarpackiego w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnego A. B. wskazał Marszałka Województwa Podkarpackiego jako organ właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku.

Wnioskiem z dnia 8 października 2013 r. Marszałek Województwa Podkarpackiego wniósł o wykładnię powyższego postanowienia. Wnioskodawca wskazał, iż wątpliwości budzi wskazana przez Naczelny Sąd Administracyjny do zastosowania podstawa określona w art. 75 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, albowiem przepis ten aktualnie nie obowiązuje.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Należy wskazać, iż w niniejszej sprawie w wyniku przepisywania rękopisu uzasadnienia przez halę maszyn Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej na 2 stronie uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt I OW 79/13 błędnie przepisano numer artykułu oraz nazwę rozporządzenia, które to omyłki sprostowano w sposób podany w sentencji niniejszego postanowienia.

Stosownie zaś do tresci art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna, więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać.

Z uwagi na powyższe sprostowanie uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt I OW 79/13 wniosek o wykładnię orzeczenia podlega oddaleniu.

Odnosząc się zaś do stwierdzenia - Marszałka Województwa Podkarpackiego zawartego w uzasadnieniu wniosku o wykładnię orzeczenia - iż Naczelny Sąd Administracyjny wykluczył wystąpienie przesłanek umożliwiających wydanie decyzji o prawie do zasiłku dla bezrobotnych dla A. B. w oparciu o przepis określony w art. 73 ust. 5 oraz o przepis określony w art. 73 ust. 7 wymienionej ustawy, stwierdzić należy, iż Sąd nie użył takiego stwierdzenia a jedynie przytoczył stanowisko przedstawione we wniosku Prezydenta Miasta P. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1, § 2 oraz na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.