Postanowienie NSA z 6 października 2010 r., I OW 95/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Burmistrza Miasta Brzeg o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między Burmistrzem Miasta Brzeg a Prezydentem Miasta Gdyni w przedmiocie wskazania organu właściwego w spawie przyznania zasiłku stałego wraz z opłaceniem składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów wykupienia lekarstw F.S.

Sprawa

w sprawie.

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) Sędzia WSA del. Jolanta Rudnicka
Andrzej Bieńkowski protokolant

Sentencja

1. postanawia: wskazać Burmistrza Miasta Brzeg jako organ właściwy

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 2 czerwca 2010 r. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Brzegu wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość miejscową w sprawie przyznania zasiłku stałego wraz z opłaceniem składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów wykupienia lekarstw F.S.

W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że w dniu 10 maja 2010 r. i 27 maja 2010 r. wpłynęło do MOPSu w Brzegu postanowienia Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Zespół ds. Bezdomnych w Gdyni wraz z dokumentacją, w sprawie przyznania opisanych wyżej świadczeń F.S. przebywającemu w Ośrodku Opiekuńczym dla osób przewlekle chorych w Gdyni.

MOPS w Brzegu prowadził postępowanie wyjaśniające, w czasie którego ustalił, że zainteresowany był zameldowany na pobyt stały w Brzegu, jednakże nie zamieszkiwał pod wskazanym adresem i nie przebywał na terenie miasta Brzeg od 20 lat.

Wnioskodawca stwierdził, że o właściwości miejscowej przesądzać będzie zatem miejsce pobytu zainteresowanego, którym obecnie jest miasto Gdynia.

W odpowiedzi na wniosek Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej – Zespół ds. Bezdomnych w Gdyni wniósł o uznanie, że to wnioskodawca jest organem właściwym do załatwienia sprawy. Wyjaśnił, że przepisy ustawy o pomocy społecznej pomijają kwestię "miejsca zamieszkania", a o ustaleniu właściwości decyduje ostatni adres zameldowania. Miejsce pobytu brane jest pod uwagę jedynie w odniesieniu do spraw szczególne uzasadnionych i niecierpiących zwłoki i za taką sprawę została uznana kwestia przyznania zasiłku na zakup leków. Nie ma jednak powodów, w ocenie organu, by zasadę tę odnosić do przyznania zainteresowanemu zasiłku stałego. Organ wskazał, że F.S. jest osobą bezdomną i o właściwości Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Brzegu przesądza przepis art. 101 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W sprawie zaistniał negatywny spór o właściwość organu, do którego należy załatwienie wniosku F.S. o przyznanie mu zasiłku stałego wraz ze składką na ubezpieczenie zdrowotne oraz zasiłku celowego na wykup leków. Spór ten wystąpił pomiędzy Kierownikiem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Gdyni działającym w imieniu Prezydenta Gdyni i Kierownikiem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Brzegu działającym w imieniu Burmistrza tego miasta. Z zebranego w sprawie materiału wynika, że F.S. zameldowany jest na pobyt stały w terenie miasta Brzeg, lecz od wielu lat tam nie przebywa. W rzeczywistości znajduje się w Ośrodku Opiekuńczym dla osób przewlekle chorych w Gdyni. Bezsporne w sprawie jest też, że jest on osobą bezdomną w rozumieniu przepisu art. 6 pkt 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362). W tej sytuacji do załatwienia jego wniosku jest właściwy Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Brzegu Działający w imieniu Burmistrza tego miasta. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 2 wymienionej wyżej ustawy o pomocy społecznej w przypadku osoby bezdomnej właściwą miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania na pobyt stały osoby ubiegającej się o świadczenie.

Mając to na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie przepisów art. 4 i 15 § 1 oraz art. 15 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.