Sentencja
. POSTANOWIENIE Dnia 19 stycznia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt III SAB/Wr 15/11 o odmowie sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt III SAB/Wr 15/11 odrzucającego skargę Z. R. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieścia w przedmiocie nieprzekazania pisma do rozpoznania w postępowaniu procesowym postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieścia, z powodu niedopuszczalności skargi.
Pismem z dnia 8 listopada 2011 r. skarżący złożył wniosek o sprostowanie sentencji powyższego postanowienia wskazując w uzasadnieniu wniosku, że na stronie 1, w wierszu 10 postanowienia jest: "na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia w przedmiocie nieprzekazania pisma do rozpoznania w postępowaniu procesowym", podczas gdy powinno być: "o stwierdzenie bezczynności ze strony Prezesa Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia w związku z obrazą art. 19 k.p.a. i nieprzekazaniem pisma skarżącego z dnia 26 sierpnia 2011 r. (data na asygnacie sądowej), wg właściwości do rozpoznania w postępowaniu procesowym. I zasądzenia grzywny za nieprzekazanie pisma wg właściwości".
Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Wr 15/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił sprostowania wskazanego wyżej postanowienia, wyjaśniając, że określenie przedmiotu skargi w sentencji postanowienia służy zwięzłemu opisowi rozpoznawanej sprawy. Określenie użyte w rozpoznawanej sprawie przez Sąd odpowiada temu wymogowi. Zdaniem Sądu żądanie skarżącego sprowadza się do bardziej szczegółowego określenia żądania wniesionej skargi, uwzględniającego podstawę prawną i daty składanych w postępowaniu administracyjnym pism. Takie zaś elementy są częścią uzasadnienia rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd.
W odniesieniu do żądania zażalenia dotyczącego umieszczenia w sentencji postanowienia wymierzenia organowi grzywny, Sąd wyjaśnił, że żądanie to nie mogło zostać uwzględnione, gdyż sprawa o wymierzenie grzywny została wyłączona do odrębnego postępowania i była przedmiotem rozpoznania w sprawie o sygn. akt III SO/Wr 7/11.
Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie, w którym – używając określeń obraźliwych dla powagi Sądu, sędziów i wymiaru sprawiedliwości – nie odniósł się merytorycznie do jego treści.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
zgodnie z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 156 § 1 powołanej ustawy, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym oczywistość omyłki musi jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na natychmiastowe jej rozpoznanie.
W złożonym wniosku o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o odrzuceniu skargi skarżący w istocie żądał szczegółowego opisania wniesionej skargi, na co trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji. Wskazać natomiast należy, że strona może podjąć polemikę z merytorycznym stanowiskiem Sądu, składając przysługujące jej środki zaskarżenia, ale nie w ramach określonych w art. 156 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W odniesieniu do treści złożonego w sprawie zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że skarżący jest zobligowany do przestrzegania norm – zarówno prawnych jak i grzecznościowych – przy formułowaniu stawianych zarzutów, natomiast treść przedłożonego zażalenia jest wysoce obraźliwa zarówno dla Sądu, jak i dla orzekających Sędziów.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał jedynie zażalenie na odmowę sprostowania postanowienia, nie mógł zatem odnieść się do zarzutów dotyczących meritum sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.