Postanowienie NSA z 11 stycznia 2008 r., I OZ 1002/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 11 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2007r., sygn. akt I SA/Wa 1206/07 o wstrzymaniu wykonania decyzji Wojewody M. z dnia [...], Nr [...]

Sprawa

w sprawie ze skargi Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na decyzję Wojewody M. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu przejętego na podstawie dekretu o gruntach warszawskich postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Marek Stojanowski przewodniczący

Uzasadnienie

Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody M. z dnia [...], Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m. [...] W. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu przejętego na podstawie dekretu o gruntach warszawskich.

W skardze tej został zawarty wniosek o wstrzymanie zaskarżonych decyzji, uzasadniony okolicznością, że w przypadku wykonania zaskarżonych decyzji, 6 rodzin (spośród których pięć osób nie uzyskało statusu strony w postępowaniu administracyjnym) zmuszonych zostałoby do opuszczenia lokali mieszkalnych, w których zamieszkują od wielu lat. Tym samym rozpoczęłyby działania prawne zmierzające do uzyskania od Skarbu Państwa rekompensaty finansowej, bądź w inny sposób zabezpieczenia ich potrzeb mieszkaniowych.

Postanowieniem z dnia 10 października 2007r., sygn. akt I SA/Wa 1206/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny wstrzymał wykonanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że zostało w sposób dostateczny wykazane, że realizacja przez użytkowników wieczystych prawa do przedmiotowej nieruchomości na skutek zawarcia umowy w formie aktu notarialnego o oddanie w użytkowanie wieczyste przedmiotowego gruntu i następnie przeniesienia własności budynku wskutek wykonania zaskarżonej decyzji, spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.

Na to postanowienie zażalenie złożył W. K. – użytkownik wieczysty–wskazując, że podniesione przez Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zagrożenia, które miałyby nastąpić wskutek wykonania zaskarżonej decyzji, nie mają pokrycia w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, bowiem nie zostały podjęte żadne działania w celu zmuszenia zamieszkujących rodzin do opuszczenia zajmowanych przez nich lokali.

Powołując się na wyrok NSA z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt GZ 120/04, podniesiono, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie wystarczy sam wywód strony. Powinny być bowiem wskazane konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.

Wskazano także, że Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie naruszył art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), bowiem w przepisie tym chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Artykuł 61 § 3 powołanej powyżej ustawy przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdy zaistnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, że przesłanką do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie, a nie udowodnienie, przez wnioskodawcę okoliczności określonych w art. 61 § 3 wskazanej ustawy i tylko zupełny brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Wskazać należy, że Sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, a szkoda, o jakiej mowa w art. 61, nie musi mieć charakteru materialnego, zaś trudne do odwrócenia skutki oznaczają takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, iż Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej dostatecznie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, zostały więc spełnione przesłanki wynikające z art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.