Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił zażalenie G. T. na "zarządzenie WSA z 26.06.2018 r.", które Sąd pierwszej instancji potraktował jako zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 26 czerwca 2018 r., utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 6 czerwca 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 194 § 1 oraz art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", brak jest możliwości skutecznego wniesienia zażalenia na postanowienie wydane przez sąd na skutek rozpoznania sprzeciwu od odrzeczenia referendarza sądowego. Postanowienie takie jest orzeczeniem wydanym w drugiej instancji i jest prawomocne od dnia jego wydania. Zatem zażalenie skarżącego podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł G. T., ponownie wnosząc o zwolnienie całkowite z kosztów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji potraktował pismo skarżącego z 26 czerwca 2018 r. jako zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy, które zostało przez ten Sąd odrzucone jako niedopuszczalne. Zauważyć również należy, że z pisma skarżącego nie wynika, że w postępowaniu wywołanym powyższym pismem działał on także w imieniu A. T. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są sprawy wymienione w punktach 1 – 10 tego artykułu, wśród których nie ma orzeczeń związanych z prawem pomocy.
Stosownie do art. 258 p.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy (§ 1), do których należy m.in. wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu i odmowie przyznania prawa pomocy. Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowienia referendarza stronie przysługuje sprzeciw do właściwego sądu administracyjnego, który orzeka jako sąd drugiej instancji na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 2 i 3 p.p.s.a.).
Powyższe oznacza, że od takiego postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie przysługuje żaden środek odwoławczy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ ani ww. art. 194 § 1, ani żaden inny przepis szczególny ustawy nie przewiduje możliwości zaskarżenia przedmiotowego orzeczenia zażaleniem do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Prawidłowo zatem Sąd I instancji odrzucił zażalenie skarżącego z uwagi na jego niedopuszczalność.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.