Postanowienie NSA z 5 listopada 2009 r., I OZ 1017/09

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 5 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia "D." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 1000/09 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia

Sprawa

w sprawie ze skargi "D." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Ewa Dzbeńska przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 1000/09 oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w sprawie ze skargi "D." Spółki z o.o. z siedzibą w S. na w/w postanowienie w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne.

W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż we wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia z dnia [...] lipca 2009 r., skarżąca spółka podniosła, że przytoczone w treści skargi okoliczności wskazują na zaniedbania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie oraz organu I instancji, bezczynność w zakresie wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w celu ustalenia zobowiązanego, naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak również kodeksu postępowania administracyjnego.

Sąd pierwszej instancji w motywach rozstrzygnięcia podniósł, że strona zgłaszając żądanie nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego aktu może spowodować realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniesione przez skarżącą okoliczności stanowiące - w jej przekonaniu - o zasadności skargi nie uzasadniają istnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, jako że przesłanki z art. 61 § 3 powołanej ustawy nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Ponadto Sąd z urzędu nie dostrzegł, w oparciu o akta sprawy, okoliczności uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego postanowienia.

W dniu 6 października 2009 r. "D." Spółka z o.o. z siedzibą w S. złożyła na powyższe postanowienie zażalenie, wnosząc o jego zmianę oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonego postanowienia skutkowałoby powstaniem niebezpieczeństwa dla spółki poprzez powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie postanowienia mogłoby doprowadzić do utrudnienia prowadzonej działalności gospodarczej, a przez to pogorszyłaby się sytuacja finansowa skarżącego. Prowadzenie wobec spółki postępowania egzekucyjnego z pewnością przyniosłoby spółce straty finansowe realne, np. koszty postępowania egzekucyjnego, zmniejszenie środków na rachunkach bankowych, brak możliwości korzystania z rachunku bankowego, dokonywania płatności zobowiązań, itp., jak też wymierne ale trudne do wyliczenia inne straty finansowe, jak: pozbawienie wiarygodności u kontrahentów, w bankach i innych instytucjach finansowych.

W odpowiedzi na zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 omawianego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania postanowienia spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na uznanie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy - jego twierdzenia w tym zakresie powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej, w celu wykazania istnienia przesłanek, o których mowa powyżej.

Na tle powyższych rozważań należy stwierdzić, iż skarżąca spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, jak również w zażaleniu - poza ogólnymi stwierdzeniami o ewentualnych stratach finansowych: realnych i wymiernych - nie wskazała na konkretne okoliczności, które by dawały podstawę do uznania, iż w sprawie rzeczywiście zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności "D." Sp. z o.o. z siedzibą w S. nie przedstawiła swojej aktualnej sytuacji finansowej oraz majątkowej, co pozwoliłoby Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania przedmiotowego postanowienia na możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ponadto, podkreślić należy, że sąd administracyjny rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu nie bada zasadności skargi na tę decyzję lub akt. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oceniając przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie wziął pod uwagę zarzutów stawianych przez skarżącego wobec postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2009 r., w tym okoliczności, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone jest bezzasadnie.

W tym stanie sprawy na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.