Postanowienie NSA z 26 października 2018 r., I OZ 1017/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 26 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 762/18 o odmowie przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 166/18 w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie usług opiekuńczych postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jolanta Sikorska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazał, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, a taka sytuacja zachodzi w sprawie, bowiem skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Sąd wyjaśnił, że skarżący nie powołał w skardze wprost żadnego z przepisów stanowiących o podstawie wznowienia i nie oparł skargi na którejkolwiek z tychże podstaw. Skoro skarga o wznowienie jest niedopuszczalna, to wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, podnosząc, że wyłącznie NSA ma prawo do oceny czy skarga jest oczywiście bezzasadna, zaś WSA ma obowiązek ocenić sytuację życiową strony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), "p.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Powyższy przepis znajduje zastosowanie również w przypadku skargi o wznowienie postępowania. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona, a ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony.

Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. przed merytorycznym rozpoznaniem skargi o wznowienie postępowania sąd bada, czy skarga ta jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Na tym etapie sąd bada jedynie formalne przesłanki dopuszczalności skargi o wznowienie, w przypadku zaś stwierdzenia braku jednej z nich, skargę tę odrzuci.

Ze skargi Z. W. nie wynika, na której ustawowej przesłance skarga została oparta. Po analizie jej treści nie sposób ustalić, jaka jest przewidziana w ustawie przyczyna żądania przez skarżącego wznowienia postępowania. Z uwagi na załączenie do skargi postanowienia Prokuratora Rejonowego o odmowie wszczęcia śledztwa można by rozważać przesłankę przewidzianą w art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jednakże ta podstawa wznowienia wymaga ustalenia przestępstwa prawomocnym wyrokiem skazującym, którego jednak skarżący nie przedstawił.

W zaistniałej sytuacji trudno nie zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania z powyższych przyczyn pozostaje oczywiście bezzasadna, a co za tym idzie, Sąd ten prawidłowo odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a. Wbrew stanowisku skarżącego, wojewódzkie sądy administracyjne w takiej sytuacji mają prawo odmówić stronie prawa pomocy. Przedmiotowego rozstrzygnięcia nie należy jednak mylić z orzeczeniem o odrzuceniu skargi o wznowienie, które w sprawie jak dotąd nie zapadło.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.