Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił wnioski J.C. o sprostowanie oraz uzupełnienie postanowienia tego Sądu z dnia 7.10.2010 r., którym odrzucono skargę strony. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż J.C. w dniu 14.10.2010 r. wystąpił z pismem, w którym zawarł wniosek o sprostowanie i uzupełnienie orzeczenia z dnia 7.10.2010 r. Zdaniem Sądu I instancji nie istniały jednak żadne okoliczności, które pozwalałyby na uwzględnienie wniosku strony, bowiem w sprawie nie stwierdzono żadnych niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek.
Sąd podkreślił, że sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia rozstrzygnięcia. Tak samo przedmiotem sprostowania nie mogą być czynności Sądu podejmowane w postępowaniu. Nie istniały też podstawy do uzupełnienia postanowienia, bowiem Sąd orzekł o całości skargi, nie było też konieczności zawarcia w nim dodatkowego orzeczenia, które winno być w nim zawarte. Nie można żądać uzupełnienia postanowienia o rozpatrzenie kolejnych zarzutów w sytuacji gdy Sąd rozpoznał już skargę. Nie można też w tym trybie domagać się podjęcia przez Sąd dodatkowych czynności.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J.C., podnosząc między innymi, że Sąd nie odniósł się do tej pory do szeregu pism, z jakimi zwracał się skarżący.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Art 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, iż Sąd może sprostować zaistniałe w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przepis ten daje więc możliwość poprawienia niejako powstałych w orzeczeniu prostych błędów pisarskich i rachunkowych, które jednakże nie wpływają na samo rozstrzygnięcie. Słusznie Sąd I instancji zauważył, że nie można domagać się sprostowania orzeczenia, które zmierzałoby do zmiany rozstrzygnięcia, a tego w istocie domagał się J.C.. Zmiana orzeczenia mogłaby nastąpić jedynie w drodze zaskarżenia go właściwym środkiem procesowym przewidzianym przepisami ustawy P.p.s.a., czyli w przedmiotowej sprawie w drodze skargi kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zasadnie także uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż nie zasługuje na uwzględnienie wniosek skarżącego o uzupełnienie postanowienia odrzucającego jego skargę. Uzupełnienie orzeczenia – zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. – możliwe jest jedynie wówczas, gdy sąd nie orzekł o całości sprawy albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z powyższych sytuacji, a czynności, których J.C. domaga się od Sądu I instancji, wykraczają poza dyspozycję wskazanego przepisu.
Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.