Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 458/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania sprecyzowanej w sentencji decyzji Okręgowego Inspektora Pracy w Krakowie.
W jego uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że [...] Sp. z o.o. wniosła skargę na decyzję utrzymującą w mocy nakaz inspektora pracy z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], nakazujący ponowne przeprowadzenie postępowania powypadkowego w sprawie wypadku, jakiemu uległ w dniu [...] marca 2015 r. w zakładzie pracy należącym do skarżącej Spółki, pracownik A. Z. W skardze Spółka zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, dowodząc iż jej wykonanie spowoduje nieodwracalny skutek w postaci przeprowadzenia przez spółkę ponownego postępowania powypadkowego, co uczyni rozpatrzenie przez Sąd skargi bezprzedmiotowym. Odmawiając uwzględnienia tego żądania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podkreślił, że obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Umotywowanie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W ocenie tego Sądu, przedmiotowy wniosek nie został dostatecznie uargumentowany ani poparty konkretnymi faktami. Strona skarżąca nie wykazała bowiem, dlaczego sąd winien uznać, że wykonanie decyzji zniweczy istotę prowadzonego postępowania w sprawie. Stwierdzenie, że przeprowadzone w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji postępowanie powypadkowe stanowi samo w sobie nieodwracalny skutek wykonania decyzji dowodzi, zdaniem Sądu meriti, że wnioskodawca w sposób nieprawidłowy odczytuje znaczenie pojęcia ostateczności decyzji. Zgodnie z treścią art. 16 § 1 K.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Decyzje ostateczne z zasady podlegają wykonaniu.
W zażaleniu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. zaskarżyła opisane wyżej postanowienie w całości i wniosła o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku. W jego uzasadnieniu powtórzono argumentację przytoczoną we wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak trafnie przyjął Sąd I instancji, do wykazania że w sprawie występują przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., pozwalające na wstrzymanie zaskarżonego aktu, a więc że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Winno ono zostać przekonująco umotywowane. Uzasadnienie wniosku w tej materii powinno odnosić się do konkretnych okoliczności prowadzących do konkluzji, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne w okolicznościach danej sprawy. Żądanie należy uprawdopodobnić poprzez poparcie go odpowiednimi dowodami, w tym dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej wnioskodawcy. Brak takiego uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Tymczasem w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej w tej sprawie decyzji strona skarżąca zaznaczyła jedynie, że jej wykonanie spowoduje nieodwracalny skutek w postaci przeprowadzenia przez Spółkę ponownego postępowania powypadkowego, a tym samym rozpatrzenie przez Sąd skargi stanie się bezprzedmiotowe. Wszak nie wskazała na jakiekolwiek okoliczności przemawiające za wypełnieniem przesłanek przywołanego wyżej przepisu, do którego przesłanek nie należy bezprzedmiotowość postępowania. Z kolei z treści motywów wniesionego zażalenia również nie sposób wywnioskować konkretnie, o jakiego rodzaju i rozmiaru "trudne do odwrócenia skutki" chodzi, pomijając wątpliwości co do ich skuteczności ze względu na moment ewentualnego ich wykazania. Sąd nie ma uprawnienia ani obowiązku doszukiwania się z urzędu, a więc bez wniosku strony, okoliczności decydujących o udzieleniu ochrony tymczasowej. Skoro ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności organu administracji, ograniczając jednocześnie możliwość udzielenia ochrony tymczasowej do wystąpienia choć jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z nich i jej uprawdopodobnienie. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie przez sąd ochrony tymczasowej należy do strony, a jej podjęcie wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek. Niewskazanie przez stronę we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej okoliczności pozwalających na ustalenie wystąpienia tych przesłanek jest zatem równoznaczne z ich brakiem, co uniemożliwia uwzględnienie żądania.
Przechodząc do oceny będącego przedmiotem zażalenia postanowienia należy stwierdzić, iż nie narusza ono prawa. Sąd I instancji bowiem rozpoznając wniosek [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. o udzielenie ochrony tymczasowej słusznie zauważył, że pismo to nie wskazuje okoliczności uzasadniających spełnienie którejkolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tej sytuacji prawidłowo zastosował wskazany powyżej przepis oraz orzekł o odmowie udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.
----------------------- 2