Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2014 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 591/14, wezwano skarżącą A. Ł. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na sprecyzowaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy, w kwocie 200 zł, stosownie do brzmienia § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniosła A. Ł., zaczepiając zarówno wysokość wpisu, jak i wskazując, że żądanie kolejnego wpisu od tej samej czynności procesowej jest niedopuszczalne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do regulacji przepisu art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien m.in., zgodnie z treścią art. 214 § 1 P.p.s.a., opłacić wpis sądowy.
Odstępstwa od tej zasady przewidziano w przepisach regulujących zwolnienie od kosztów (dział V rozdział III P.p.s.a.). W postępowaniu przed sądem administracyjnym tzw. ustawowe zwolnienie od kosztów postępowania, w określonych kategoriach spraw, przewiduje przepis art. 239 P.p.s.a., a niezależnie od sytuacji w nim wymienionych, od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania mogą być także zwolnione inne podmioty lub kategorie spraw, na mocy ustaw szczególnych. Nadto Sąd może przyznać na wniosek strony prawo pomocy, obejmujący m.in. zwolnienie od wpisu, jeżeli nie jest ona w stanie go ponieść. Możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy jest uzależniona wyłącznie od stanu majątkowego, w tym środków finansowych posiadanych przez podmiot wnioskujący.
W niniejszej sprawie A. Ł. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na wskazaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy, nie wnosząc przy tym o zwolnienie od kosztów sądowych. Materia sprawy nie jest objęta ustawowym zwolnieniem od nich, stąd skarżąca w niniejszym postępowaniu nie jest zwolniona od kosztów postępowania z mocy ustawy, zatem ma obowiązek ich poniesienia, zgodnie z generalną zasadą ponoszenia kosztów swojego udziału w sprawie. Przeto jednym z warunków rozpoznania skargi jest jej opłacenie. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca uiściła wpis od skargi wraz z jej wniesieniem.
W związku z powyższym prawidłowo została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 złotych. Stosownie bowiem do treści § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1 do 5 wpis stały wynosi 200 złotych. Z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.
Należy jednak zauważyć, że skarżąca w zażaleniu na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2014 r. wskazuje, że uiszczenie żądanego wpisu byłoby kolejną opłatą sądową od tej samej czynności procesowej. Wobec takich twierdzeń strony w pierwszej kolejności należało sprawdzić w rejestrze dochodów tamtejszego Sądu czy odnotowano wpłatę wpisu od skargi A. Ł. w niniejszej sprawie. W tej kwestii Przewodniczący WSA nie poczynił jednak żadnych ustaleń, aczkolwiek również żaląca się nie udowodniła uiszczenia wpisu. Dlatego okoliczność ta nie mogła odnieść skutku w postaci uwzględnienia zażalenia. Przy czym, nawet gdyby skarżąca uiściła wcześniej wpis od skargi, tj. przed wydaniem zaskarżonego zarządzenia, to byłoby ono co najwyżej zbędne i bezskuteczne. Gdyby natomiast miała na myśli poprzednio uiszczone wpisy w innych sprawach dotyczących szeroko rozumianych uprawnień do kierowania pojazdami, to trzeba wskazać, iż każda skarga inicjuje odrębną sprawę i wymaga odrębnej opłaty, bo wymaga dokonania oceny legalności innej decyzji.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.