Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt: II SA/Gd 381/18 odrzucił skargę J.J.G. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [..] kwietnia 2018 r., znak: [..] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, wskazując w uzasadnieniu, że pomimo skutecznego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, braki te nie zostały uzupełnione przez pełnomocnika skarżącego. Sąd I instancji wskazał, że ze zwróconej przez placówkę pocztową przesyłki poleconej adresowanej do pełnomocnika skarżącego wynikało, że pomimo jej dwukrotnego awizowania i zawiadomienia o tym fakcie adresata nie została ona podjęta w czternastodniowym terminie, co skutkowało skutecznym doręczeniem zastępczym przesyłki w dniu 16 lipca 2018 r., a wobec upływu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, odrzuceniem skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego zarzuciła naruszenie art. 73 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędne uznanie, że przesyłka została awizowana dwukrotnie, podczas gdy awiza nie otrzymała oraz art. 58 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez odrzucenie skargi, skoro termin do uzupełnienia braków formalnych skargi nie rozpoczął biegu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi została skierowana na adres pełnomocnika skarżącego i awizowana w dniu 2 lipca a następnie w dniu 10 lipca 2018 r., a wobec niepodjęcia przesyłki w terminie zwrócona nadawcy w dniu 18 lipca 2018 r. Doręczenie zastępcze w dniu 16 lipca 2018 r. zostało stwierdzone zarządzeniem z dnia 24 lipca 2018 r.
Nie ulega wątpliwości, że art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) zwanej dalej p.p.s.a., jest regulacją wyjątkową opartą na tzw. fikcji doręczenia, a więc domniemaniu, że przesyłkę doręczono adresatowi, chociaż faktycznie doręczenie do rąk adresata nie miało miejsca.
Zgodnie z powołanym przepisem, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. (§ 2). Zgodnie z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
W niniejszej sprawie Sąd dokonał doręczenia pisma przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, do którego stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej (art. 65 § 1 i 2 p.p.s.a.). Skoro operator pocztowy nie zastał pełnomocnika skarżącego pod adresem wskazanym w jej piśmie (skardze) dopuszczalne było zastosowanie trybu doręczenia zastępczego z art. 73 p.p.s.a., a więc pozostawienie pisma w placówce pocztowej, przy zachowaniu warunków określonych przepisami, a więc art. 73 § 2 i 3 p.p.s.a.
Nie mogły zatem odnieść skutku argumenty zażalenia o braku awiza w skrzynce, czy drzwiach ani składane przez stronę wyjaśnienia (oświadczenie z dnia 10 września 2018 r.), że w dniach 26 czerwca – 23 lipca 2018 r. nie zauważyła awiza czy awiza powtórnego dotyczącego przesyłki sądowej. Adnotacje zamieszczone na kopercie pisma zwróconego do Sądu oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaprzeczają twierdzeniom strony. Na kopercie widnieją adnotacje o dwukrotnym awizowaniu przesyłki, a na zwrotnym potwierdzeniu odbioru poświadczenie, że adresat nie podjął przesyłki z placówki pocztowej w terminie.
Należy zauważyć, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, który korzysta z domniemania prawdziwości informacji w nim zawartych. Strona twierdząc, że zawiadomień o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej nie otrzymała powinna wskazać okoliczności mające uprawdopodobnić możliwość zaistnienia takiego zdarzenia. Natomiast prezentowana argumentacja opiera się w istocie wyłącznie na gołosłownym oświadczeniu o braku zawiadomień o awizowaniu przesyłki, czemu wprost przeczą dane na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.
W świetle przedstawionych uwag twierdzenia zażalenia należało ocenić jako niewystarczające do obalenia fikcji doręczenia w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw, by stwierdzić, iż nie zachowano procedury doręczenia zastępczego poprzez niepozostawienie zawiadomień w skrzynce adresata, tym bardziej, że strona poparła je wyłącznie własnym oświadczeniem o niedoręczeniu zawiadomień o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej.
Przyjąć zatem należało, że odrzucenie skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a było prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.