Postanowienie NSA z 19 lutego 2019 r., I OZ 103/19

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 19 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1043/18 odrzucające skargę kasacyjną K. F.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1043/18 oddalającego skargę K. F. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rudnicka przewodniczący

Sprawa

w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 września 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1043/18, oddalił skargę K. F. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2018 r. nr [...].

Odpis nieprawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 23 października 2018 r.

W dniu 23 listopada 2018 r. adw. T. G., działający w imieniu K. F., wniósł do sądu skargę kasacyjną od w/w wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1043/18, w pkt 1. odrzucił skargę kasacyjną, w pkt 2. zwrócił skarżącemu kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skargę kasacyjną złożono po ustawowym 30 – dniowym terminie zakreślonym do jej wniesienia. Ostatni dzień do złożenia skargi kasacyjnej upłynął bowiem w dniu 22 listopada 2018 r., zaś czynności tej dokonano w dniu 23 listopada 2018 r., a więc po terminie.

Na powyższe postanowienie skarżący, reprezentowany przez w/w adwokata, złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podniesiono, że jako termin doręczenia wyroku WSA należy przyjąć dzień 25, a nie 23 października 2018 r., zatem złożenie skargi kasacyjnej w dniu 23 listopada 2018 r. nastąpiło w terminie. Podkreślono, że dopiero w dniu 25 października 2018 r. korespondencja z Sądu została skarżącemu faktycznie przekazana, a skarżący nie miał wiedzy o wcześniejszym jej doręczeniu. Wskazano, że po tym dniu skarżący podjął kroki niezbędne do zaskarżenia wyroku, w tym ustanowił pełnomocnika.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 72 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej "p.p.s.a."), jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Przepis ten wprowadza domniemanie skutecznego doręczenia – poprzez doręczenie zastępcze, dokonywane nie do rąk własnych adresata.

W niniejszej sprawie w zażaleniu skuteczność doręczenia pisma dorosłemu domownikowi nie została przez skarżącego podważona. Okoliczność, że domownik nie przekazał adresatowi pisma niezwłocznie nie świadczy o braku winy strony w uchybieniu terminu, skoro doręczenie pisma zastępczo dorosłemu domownikowi jest doręczeniem skutecznym prawnie, z przyjętą fikcją doręczenia do rąk adresata w dacie odbioru pisma przez dorosłego domownika. Dorosły domownik poświadczając odbiór pisma zobowiązuje się do jego przekazania adresatowi, zatem to od woli domownika zależy, czy podejmuje się on odbioru pisma w imieniu adresata (co wiąże się ze skutkami w postępowaniu sądowym), czy odmówi odbioru pisma. Adresat może zaś wykazać, że celowe, bądź niezamierzone działanie osoby odbierającej pismo, uniemożliwiło mu zapoznanie się z jego treścią i w ten sposób obalić domniemanie prawidłowości doręczenia. Argumenty niniejszego zażalenia nie wskazują jednak, aby domniemanie doręczenia mogło zostać obalone w sposób skuteczny. Samo powołanie się na okoliczność, że korespondencja z sądu nie została skarżącemu od razu przekazana i że nie miał on świadomości o jej istnieniu, nie mogło przemawiać za uznaniem doręczenia za nieskuteczne.

Wskazać ponadto należy, że z akt sprawy wynika, iż G. F. – który w dniu 23 października 2018 r. odebrał przedmiotową korespondencję z Sądu zawierającą odpis wyroku WSA z dnia 13 września 2018 r. wraz z uzasadnieniem (k-76) – odbierał już pisma w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, np. sentencję wyroku WSA z dnia 13 września 2018 r. – w dniu 21 września 2018 r. (k- 47), odpis zarządzenia wzywającego do opłaty kancelaryjnej – w dniu w 5 października 2018 r. (k- 54), czy też odpis postanowienia NSA z dnia 16 listopada 2018 r., sygn. akt I OZ 1094/18 – w dniu 26 listopada 2018 r. (k- 92).

Wobec tego, skoro w niniejszej sprawie odpis wyroku WSA z dnia 13 września 2018 r. wraz z uzasadnieniem skutecznie doręczono w dniu 23 października 2018 r., a skargę kasacyjną wniesiono w dniu 23 listopada 2018 r., to zasadnie Sąd I instancji uznał, że czynności tej dokonano z uchybieniem 30 – dniowego terminu, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi kasacyjnej.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.