Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 3 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Gl 169/12 oddalił skargę J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego.
W dniu 19 marca 2013 r. J.K. złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 13 maja 2013 r. sygn. akt IV SA/Gl 169/12 odmówił skarżącej przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Powyższe postanowienie J.K. uczyniła przedmiotem zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W dniu 9 września 2013 r. ustanowiony z urzędu (na mocy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 sierpnia 2013 r.) pełnomocnik skarżącej, działając w jej imieniu cofnął zażalenie i wniósł o umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie takie wiąże sąd, jeżeli nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Zgodnie z art. 197 § 2 oraz art. 193 P.p.s.a., powyższe przepisy stosuje się również do zażaleń.
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej cofnął wniesione przez stronę zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 maja 2013 r. sygn. akt IV SA/Gl 169/12. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego cofnięcie zażalenia jest dopuszczalne, co skutkuje umorzeniem postępowania zażaleniowego.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 oraz art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wyjaśnić należy, iż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu na zasadzie prawa pomocy, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.