Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 822/12 oddalił wniosek L. B. o wyłączenie sędziego NSA Anny Orłowskiej, sędziego WSA Jolanty Sudoł, sędziego WSA Elżbiety Kowalik-Grzanki, sędziego WSA Aliny Dominiak, sędziego WSA Felicji Kajut oraz sędziego WSA Bartłomieja Adamczaka od rozpoznania sprawy.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca w dniu 28 stycznia 2013 r. złożyła wniosek o wyłączenie sędziów Jolanty Sudoł, Anny Orłowskiej i Elżbiety Kowalik-Grzanki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 8 lutego 2013 r. oddalił wniosek skarżącej o wyłączenie sędziów wskazanych we wniosku z dnia 28 stycznia 2013 r. od rozpoznania sprawy. W dniu 25 lutego 2013 r. skarżąca złożyła zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt I OZ 183/13 oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie z dnia 8 lutego 2013 r.
W piśmie z dnia 9 września 2013 r. L. B. zawarła wniosek o wyłączenie sędziów Jolanty Sudoł, Anny Orłowskiej, Elżbiety Kowalik-Grzanki, Felicji Kajut, Aliny Dominiak i Bartłomieja Adamczaka. Zdaniem skarżącej wątpliwość co do bezstronności sędziów uzasadnia złożenie przez nich podpisów pod orzeczeniami w sprawach sygn. akt III SA/Gd 389/12, III SA/Gd 822/12, III SA/Gd 3/13. Skarżąca wskazała, że orzeczenia naruszają art. 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 2 i art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Wskazani sędziowie złożyli w dniu 26 września 2013 r. oświadczenia, że nie zachodzą przesłanki wyłączenia z mocy ustawy, o których mowa w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej powoływanej jako "P.p.s.a.") oraz brak podstaw do wyłączenia na podstawie art.19 tej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając wniosek stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie w odniesieniu do wskazanych przez skarżącą sędziów nie dopatrzył się przesłanek, które uzasadniałyby wyłączenie. Przesłanką taką nie jest subiektywne przeświadczenie skarżącej o zasadności złożonego wniosku.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła L. B., z którego wynika, że nie zgadza się z zapadłym rozstrzygnięciem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym kwestię wyłączenia sędziego normują przepisy art. 18 - 24 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyczerpujący katalog przyczyn wyłączenia sędziego z mocy ustawy wymieniony został w art. 18 P.p.s.a., natomiast art. 19 P.p.s.a. zakreśla tzw. względne przesłanki wyłączenia wskazując, że niezależnie od wymienionych w art. 18 P.p.s.a. przyczyn wyłączenia, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca zarówno we wniosku z dnia 9 września 2013 r., jak i w zażaleniu nie wskazała żadnych ustawowych przesłanek uzasadniających wyłączenie sędziów. Skarżąca nie przedstawiła przy tym żadnej racjonalnej argumentacji, która wskazywałaby na uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności wskazanych sędziów. Również analiza akt sprawy nie daje podstaw do stwierdzenia, że zaistniała którakolwiek z przesłanek wyłączenia określona w art. 18 § 1 pkt 1 - 7 P.p.s.a bądź art. 19 P.p.s.a.
Żądając wyłączenia sędziego w trybie art. 19 P.p.s.a. nie wystarczy powołać się na abstrakcyjne przyczyny, które w przekonaniu wnioskodawcy dają wszelką podstawę do wyłączenia. Konieczne jest wskazanie konkretnych i uzasadnionych okoliczności, które przemawiają za takim stanowiskiem. Niezadowolenie skarżącej odnoszące się do sposobu prowadzenia innych postępowań sądowych nie stanowi automatycznej podstawy do wyłączenia sędziów wcześniej orzekających w tych sprawach.
Biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy oraz złożone przez sędziów oświadczenia, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zasadnie orzekł, że brak było podstaw do wyłączenia sędziów WSA Aliny Dominiak, Felicji Kajut oraz Bartłomieja Adamczaka od rozpoznania sprawy.
Jednocześnie należy wskazać, że niniejsza sprawa nie była dotąd oceniana przez sądy administracyjne. Nie jest to zatem sprawa tożsama z innymi sprawami L. B. Nie ma zatem podstaw by wyłączać sędziów z tej tylko przyczyny, że orzekali we wcześniejszych sprawach skarżącej.
Ponadto, w zaskarżonym orzeczeniu zasadnie zwrócono uwagę, iż wniosek L. B. o wyłączenie sędziego NSA Anny Orłowskiej oraz sędziów WSA Jolanty Sudoł i Elżbiety Kowalik-Grzanki był już przedmiotem rozważań zarówno Sądu I instancji jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek o wyłączenie ww. sędziów, a zażalenie na powyższe orzeczenie oddalone zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem za dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 183/13. Wobec powyższego ponowny wniosek skarżącej, która nie powołała się na żadne nowe okoliczności uzasadniające wyłączenie, złożony został w sprawie już prawomocnie rozstrzygniętej, co powodowało konieczność jego odrzucenia jako niedopuszczalnego. Błąd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku polegający na oddaleniu, a nie odrzuceniu wniosku o wyłączenie tych sędziów nie miał jednak wpływu na sytuację procesową strony. Nie skutkował bowiem uszczupleniem jej praw procesowych. Sytuacja strony, mimo błędnego działania Sądu, nie uległa pogorszeniu.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.