Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2018 r., sygn. akt: II SA/Gd 237/18 odrzucił wniesioną z uchybieniem terminu skargę Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego [..] Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [..] lutego 2018 r., znak: [..] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie opłaty adiacenckiej.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez odrzucenie skargi, pomimo wykazania przez stronę, że niedochowanie terminu było następstwem okoliczności, za które skarżąca nie ponosiła odpowiedzialności, przez co zasadne było przywrócenie terminu i rozpoznanie skargi, oraz naruszenie art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na sporządzeniu uzasadnienia postanowienia niezawierającego wszystkich elementów wymaganych brzmieniem przepisu, co uniemożliwia jego kontrolę instancyjną.
Uzasadniając powyższe zarzuty w zażaleniu stwierdzono, że chociaż skarga została faktycznie wniesiona z uchybieniem terminu, to za uchybienie to skarżąca nie ponosi odpowiedzialności i przywrócenie terminu do wniesienia skargi było zasadne. W ocenie Spółki lakoniczne uzasadnienie postanowienia Sądu I instancji nie wyjaśnia podstawy prawnej, a więc nie jest możliwe prześledzenie toku rozumowania składu orzekającego w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlegało z tej przyczyny oddaleniu.
Z akt sprawy wynika, że skarga Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego [..] Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [..] lutego 2018 r., znak: [..] została skierowana do Sądu w dniu 5 kwietnia 2018 r., a okoliczność uchybienia terminu do jej wniesienia jest w sprawie bezsporna. Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo wskazał, że termin do skutecznego wniesienia skargi upływał w dniu 3 kwietnia 2018 r. Przekroczenie zakreślonego w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej p.p.s.a., terminu do wniesienia skargi uzasadnia sankcję w postaci odrzucenia skargi przez Sąd w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Bezpodstawne są twierdzenia żalącej się, że podstawa prawna postanowienia nie została przez Sąd orzekający wyjaśniona. Przeciwnie Sąd I instancji wskazał zastosowany przepis oraz wyjaśnił, że skoro skarga została wniesiona z uchybieniem terminu (czemu w istocie żaląca się nie przeczy), to zachodziły podstawy do jej odrzucenia, szczególnie wobec faktu, że wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został już prawomocnie rozpoznany. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2018 r., sygn. akt: I OZ 727/18 oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt: II SA/Gd 237/18 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Okoliczności obecnie podnoszone przez żalącą się, a dotyczące braku winy w uchybieniu terminu zostały ocenione przez sądy w postępowaniu dwuinstancyjnym i nie mogły stanowić skutecznej argumentacji dla kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 sierpnia 2018 r. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skoro skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, a termin do wniesienia skargi nie został przywrócony, to wystąpiła przesłanka wskazana w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zobowiązująca Sąd do odrzucenia skargi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.