Postanowienie NSA z 17 lutego 2010 r., I OZ 104/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 17 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prezydenta Miasta G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt III SO/Gd 19/09 o wymierzeniu grzywny Prezydentowi Miasta G.

Sprawa

w sprawie z wniosku F. K. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt III SO/Gd 19/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wymierzył Prezydentowi Miasta G. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych za niezastosowanie się do obowiązku wynikającego z art. 54 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a.".

Sąd podał, że F. K. pismem datowanym na dzień [...] września 2009 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta G. i Zarządu Miasta G. oraz radnych Rady Miasta G.. Skarga ta została wniesiona bezpośrednio do Sądu w dniu [...] września 2009 r., zaś Sąd w dniu [...] września 2009 r. przekazał skargę według właściwości do Prezydenta Miasta G., do którego skarga wpłynęła w dniu [...] września 2009 r. Prezydent Miasta G. w piśmie z dnia [...] listopada 2009 r. odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze nie nadając jej dalszego biegu. Z kolei w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny organ stwierdził, że jest on bezzasadny, nieprzystający w żadnej mierze w kontekście danej sprawy do przepisów art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a. oraz art. 53 § 2 P.p.s.a. Organ do tego pisma nie dołączył skargi wraz z odpowiedzią, jak też akt sprawy.

W ocenie Sądu I instancji, takiego działania organu nie można zaakceptować. W sytuacji bowiem, gdy wnioskodawca wnosi skargę na działanie (bezczynność) organu, to obowiązkiem tego organu jest - stosownie do treści art. 54 § 2 P.p.s.a. - przesłanie do sądu administracyjnego skargi wraz z odpowiedzią i materiałami dotyczącymi wniosku. Organ, za pośrednictwem którego wnoszona jest skarga, nie jest właściwy do jej oceny, gdyż to należy wyłącznie do sądu administracyjnego. Pozostawienie uznaniu organu oceny, czy skarga powinna zostać skierowana do sądu administracyjnego, czy też nie, byłoby sprzeczne z celem analizowanych przepisów, które prawo dokonania takiej oceny dają sądowi administracyjnemu, który może w jej wyniku skargę odrzucić jako niedopuszczalną lub nadać jej bieg zgodnie z ustawą.

Orzekając o wymierzeniu Prezydentowi Miasta G. grzywny Sąd I instancji wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym uwzględnił przekonanie organu o tym, że sprawę załatwił w prawidłowy sposób. Tę okoliczność Sąd uznał za okoliczność łagodzącą. Z drugiej jednak strony Sąd miał na względzie zdyscyplinowanie organu do przestrzegania obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł Prezydent Miasta G. zarzucając rażące naruszenie przepisów proceduralnych, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 55 § 1 P.p.s.a. przez jego wadliwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, w sytuacji gdy brak byłoby podstaw prawnych do pozytywnego rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] października 2009 r. o ukaranie organu grzywną, z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego w stosunku do pisma – skargi z dnia [...] września 2009 r. właściwej drogi postępowania, przewidzianej w art. 52 § 3 i art. 53 § 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.;
2. art. 6 P.p.s.a. przez jego niezastosowanie w sprawie przez Sąd I instancji w stosunku do pisma pracownika administracyjnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – Kierownika Oddziału Ogólnego i Odosobowego, Pani E. S. z dnia [...] września 299 r. (nr [...]) (Prez/Gd [...]) przekazującego Prezydentowi Miasta G. wg właściwości pismo-skargę F. K. z dnia [...] września 2009 r. z adnotacją tegoż pracownika: "(...) mylnie nadesłaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 10 września 2009 r. zamiast bezpośrednio do Prezydenta Miasta G.".
3. art. 52 § 3 oraz art. 53 § 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. przez ich niezastosowanie przez Sąd I instancji w stosunku do pisma – skargi skarżącego z dnia [...]9 września 2009 r., noszącego ewentualne znamiona wezwania do usunięcia naruszenia prawa, lecz wadliwe potraktowanie tegoż pisma jako skargi w trybie art. 54 P.p.s.a.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta G., ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a ponadto zasądzenie kosztów postępowania od skarżącego na rzecz organu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl § 2 tego artykułu organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Oznacza to, że przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na jego przyczyny. Natomiast wymierzając grzywnę sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku, na co zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Prezydent Miasta G. nie przekazał do Sądu skargi F. K. wraz z odpowiedzią na skargę, czemu zresztą organ nie zaprzeczył. Organ nie wykonał zatem ciążącego na nim obowiązku, wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a.

Jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji, do kompetencji Prezydenta Miasta G. nie należała ocena dopuszczalności oraz zasadności skargi; taka ocena należy wyłącznie do sądu administracyjnego.

Stwierdzić zatem trzeba, że w niniejszej sprawie Prezydent Miasta G., uchybił wynikającemu z art. 54 § 2 P.p.s.a. obowiązkowi przekazania skargi Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia. Zastosowanie w tej sytuacji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wobec organu środka przewidzianego w art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. jest w pełni uzasadnione.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.