Uzasadnienie
Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem z dnia 16 marca 2017 roku sygn. akt III SA/Kr 983/16 wydanym na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) pozostawił pismo Z. Ś. z dnia [...] stycznia 2017 roku bez rozpoznania w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] czerwca 2016 roku nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że w dniu 9 lutego 2017 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęło pismo Z. Ś. z dnia 31 stycznia 2017 roku zatytułowane "Skarga na orzeczenie referendarza sądowego". Sąd wezwał Z. Ś. do usunięcia braków formalnych tego pisma poprzez podanie jego charakteru w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący nadesłał pismo, w którym opisał tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego, wymogi formalne skargi, przebieg rozprawy, rodzaje orzeczeń sądu administracyjnego i przysługujące od nich środki odwoławcze oraz sposób egzekwowania wyroków sądów administracyjnych od organów administracji i uzyskania odszkodowania, jednak nie podał, jaki charakter ma jego pismo z dnia 31 stycznia 2017 roku. Sąd I instancji uznał w takiej sytuacji, że skarżący pomimo wezwania nie uzupełnił braków formalnych przedmiotowego pisma, zatem konieczne jest pozostawienie go bez rozpoznania.
Zażalenie na to zarządzenie wywiódł Z. Ś. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") każde pismo strony powinno zawierać: oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników (pkt 1), oznaczenie rodzaju pisma (pkt 2), osnowę wniosku lub oświadczenia (pkt 3), podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (pkt 4) oraz wymienienie załączników (pkt 5). Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżący wniósł do WSA w Krakowie pismo z dnia 31 stycznia 2017 roku zatytułowane "skarga na orzeczenie referendarza sądowego". W treści tego pisma skarżący wskazał, że jego intencją jest zaskarżenie postanowienia z dnia 19 stycznia 2017 roku (k. 80). Mając na względzie to, że jedyne orzeczenie referendarza sądowego zapadłe w rozpoznawanej sprawie to postanowienie oddalające wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy wydane w dniu 21 listopada 2016 roku oraz to, że we wskazanej przez skarżącego dacie w niniejszej sprawie nie zapadło żadne orzeczenie, należy uznać, że Sąd I instancji trafnie wezwał skarżącego do określenia charakteru wniesionego przez niego pisma. Skarżący bowiem w żaden sposób nie sprecyzował swoich żądań, w szczególności nie wskazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, czy jego intencją jest zaskarżenie któregoś z zapadłych z sprawie orzeczeń, a jeśli tak, to którego. Pismo z dnia 31 stycznia 2017 roku nie zawiera też żadnych wniosków ani oświadczeń. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący wystosował kolejne kilkustronicowe pismo, z którego jednak nie wynika, jaki charakter miało pismo z dnia 31 stycznia 2017 roku (k. 91-92). W takiej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo pozostawił przedmiotowe pismo bez rozpoznania, uznając, że brak formalny nie został uzupełniony w zakreślonym w wezwaniu terminie. Podkreślenia wymaga, że Sąd nie może domniemywać intencji skarżącego i w przypadku braku możliwości odczytania treści pisma, jak i pisma stanowiącego odpowiedź na wezwanie Sądu, decydować za stronę, jakie było jej żądanie.
Na marginesie warto zaznaczyć, że w rozpoznawanym zażaleniu w żaden sposób nie odniesiono się do argumentacji Sądu I instancji zawartej w zaskarżonym orzeczeniu.
Mając na uwadze powyższe, należy uznać zażalenie za nieusprawiedliwione, a wydane przez sędziego Sądu I instancji zarządzenie za prawidłowe. Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a.