Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 324/17, odmówił wstrzymania wykonania sprecyzowanej w sentencji decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych utrzymującej w mocy decyzję tego organu z dnia [...] lipca 2016 r., nakazującej [...] S.A. z siedzibą w W. zaprzestania przetwarzania danych osobowych A. Ż. dotyczących umowy nr [...] w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego na podstawie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Strona skarżąca wskazała we wniosku, że wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji jest zasadne z uwagi na istnienie podstaw do ich uchylenia oraz doniosłość skutków, które mogą z nich wyniknąć. Zdaniem Sądu I instancji jednak w żaden sposób nie uprawdopodobniła, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych jako szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, czy też trudniejsze, niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.
Strona skarżąca, w ocenie Sądu meriti, nie uzasadniła wniosku i poprzestała jedynie na literalnym przedstawieniu właściwego przepisu. Samo przekonanie strony skarżącej o wadliwości zaskarżonej decyzji nie może stanowić przesłanki do wstrzymania jej wykonania przez Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest bowiem możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. To, czy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego bądź procesowego, nie podlega na tym etapie postępowania ocenie Sądu. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji tego postanowienia.
Zażalenie nań wniosła [...] S.A. z siedzibą w W. postulując jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. przez uznanie, że nie uzasadniła zaistnienia podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i poglądy doktryny autor zażalenia wskazał, iż postępowanie dotyczące wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tylko w części oparte jest o zasadę skargowości, a w głównej mierze o zasadę oficjalności, z którą wiąże się obowiązek sądu wzięcia pod rozwagę również tych okoliczności, które nie zostały bezpośrednio wskazane przez skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania. Strona żaląca się podniosła również, że wykreślenie danych A. Ż. z BIK spowoduje niebezpieczeństwo dla innych instytucji finansowych, które będą narażone na ewentualne udzielenie kredytu osobie mającej problem z terminową spłatą zaciąganych zobowiązań.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może – na wniosek skarżącego – wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, o czym stanowi art. 61 § 3 wskazanej wyżej ustawy, przy czym katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Podkreślenia wymaga także, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia, Sąd nie bada zasadności samej skargi.
Przesłanką wstrzymania danego aktu lub czynności jest więc po pierwsze niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić wówczas, kiedy rozmiar szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego jest większy niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Drugą zaś przesłanką jest spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, lecz i ona musi być także rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w obecnym składzie w sprawie nie zachodzą okoliczności tego rodzaju, które wypełniałyby te przesłanki, a więc zarówno wystąpienie znacznej szkody, jak i skutki trudne, a wręcz niemożliwe do odwrócenia, w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Jest tak przede wszystkim dlatego, że dotąd ich nie wykazano.
Co prawda zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że o ile samo wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może nastąpić wyłącznie na wniosek strony, gdyż obowiązuje tu zasada skargowości, to już sąd rozpoznając taki wniosek powinien wziąć pod rozwagę również i te okoliczności sprawy, które co prawda nie zostały wyraźnie powołane przez stronę, ale mają znaczenie dla wstrzymania, bądź odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji. Decyduje o tym treść art. 134 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten mówi wprawdzie o skardze, ale mając na uwadze treść art. 64 § 3 powołanej ustawy, zgodnie z którym do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, należy uznać, iż ma on zastosowanie również przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Jednakże przeprowadzona pod tym kątem analiza przedmiotowego wniosku nie daje podstaw do uznania, iż w sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a., które uzasadniałyby zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania aktu.
Należy bowiem zauważyć, iż dane osobowe A. Ż. zostały przekazane do Biura Informacji Kredytowej przez [...] S.A., zatem usunięcie ich z tej bazy nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków, bowiem w przypadku uwzględnienia skargi, dane te bank będzie mógł ponownie przekazać BIK. Odnosząc się natomiast do argumentu podniesionego w zażaleniu, że usunięte dane osobowe nie będą mogły zostać wykorzystane przez inne banki w celu oceny zdolności kredytowej A. Ż. wskazać należy, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma zagrażać skarżącemu, nie zaś osobom (podmiotom) trzecim (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. I OZ 1477/05, niepubl.). Dotyczy to także drugiej z przesłanek. Zatem tego rodzaju obawa pozostaje poza oceną na tym etapie sprawy.
Co mając na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.
- - ---------------------- 2