Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 349/14 Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pozostawił wniosek T. D. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że skarżący zawarł w skardze wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, T. D. nadesłał w dniu 6 sierpnia 2014 r. formularz PPF, w którym zakreślił, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych, nie wypełniając rubryk nr 5-11.
Wezwaniem z dnia 12 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy zobowiązał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wypełnienie ww. rubryk bądź wypełnienie, podpisanie i odesłanie formularza załączonego do wezwania, w terminie 7 dni, od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W zakreślonym terminie skarżący nadesłał kolejny formularz PPF, jednakże nadal z pustymi rubrykami.
W tej sytuacji, zdaniem Przewodniczącego Wydziału, złożenie niekompletnie wypełnionego formularza, pomimo wystosowania precyzyjnego wezwania w tym zakresie, przesądza o tym, że skarżący, nie uzupełnił braków formalnych wniosku, co uniemożliwia dokonanie merytorycznej oceny zgłoszonego żądania.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł T. D. wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucono naruszenie:
- 1) art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie pomocy prawnej we wnioskowanym zakresie;
- 2) błędne przyjęcie, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, co uniemożliwiło jego rozpatrzenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 powołanej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08). Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w formie pisemnej, jednakże nie na urzędowym formularzu. W związku z powyższym przesłano mu formularz odpowiedniego wniosku celem jego wypełnienia i odesłania. Przesłany następnie przez skarżącego wniosek na urzędowym formularzu zawierał braki, bowiem nie zostały w nim wypełnione rubryki nr 5-11, w tym o stanie majątkowym i dochodach wnioskodawcy i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. W tej sytuacji skarżący został prawidłowo wezwany do wypełnienia tychże rubryk. W zarządzeniu tym wyraźnie wskazano, że uzupełniony i podpisany formularz należy odesłać do Sądu – w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący nie wykonał tego wezwania w zakreślonym terminie, a zatem prawidłowo Przewodniczący Wydziału pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.