Uzasadnienie
Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem z dnia 27 października 2016 roku sygn. akt III SA/Kr 524/16 wydanym na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) pozostawił pismo Z. Ś. z dnia 16 sierpnia 2016 roku bez rozpoznania w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] kwietnia 2016 roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że wezwaniem z dnia 22 września 2016 roku Z. Ś. został zobowiązany do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia 16 sierpnia 2016 roku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania poprzez sprecyzowanie charakteru prawnego tego pisma, tzn. czy stanowi ono wniosek o uzasadnienie wyroku z dnia 22 czerwca 2016 roku, wniosek o przyznanie prawa pomocy, czy innego rodzaju pismo.
W zakreślonym terminie skarżący odpowiedział na to wezwanie, cytując szereg przepisów k.p.a., jednak nie precyzując dostatecznie charakteru prawnego swojego pisma z dnia 16 sierpnia 2016 roku. Sąd I instancji uznał, że przedmiotowe pismo należy pozostawić bez rozpoznania, gdyż skarżący nie uzupełnił jego braków zgodnie z wezwaniem.
Zażalenie na to zarządzenie wywiódł Z. Ś. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") każde pismo strony powinno zawierać: oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników (pkt 1), oznaczenie rodzaju pisma (pkt 2), osnowę wniosku lub oświadczenia (pkt 3), podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (pkt 4) oraz wymienienie załączników (pkt 5). Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżący wniósł do WSA w Krakowie pismo z dnia 16 sierpnia 2016 roku zatytułowane: "Przymus adwokacki w postępowaniu przed NSA i wyznaczenie adwokata z T. do sporządzenia skargi kasacyjnej do NSA". W treści tego pisma skarżący nie zawarł żadnego wniosku ani oświadczenia. Sąd I instancji słusznie zwrócił uwagę na to, że skarżący nie określił, jaki charakter prawny ma złożone przez niego pismo. W treści pisma nie został zawarty żaden wniosek ani oświadczenie. Wobec tego Sąd I instancji prawidłowo wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego tego pisma poprzez sprecyzowanie jego charakteru prawnego, tj. określenie czy stanowi wniosek o uzasadnienie zapadłego w sprawie wyroku z dnia 22 czerwca 2016 roku, czy wniosek o przyznanie prawa pomocy, czy może jest to pismo innego rodzaju, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący wystosował kolejne kilkustronicowe pismo, z którego jednak nie wynika, jaki charakter miało pismo z dnia 16 sierpnia 2016 roku (k. 30-32).
W takiej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo pozostawił przedmiotowe pismo bez rozpoznania, uznając, że brak formalny nie został uzupełniony w zakreślonym w wezwaniu terminie. Podkreślenia wymaga, że Sąd nie może domniemywać intencji skarżącego i w przypadku braku możliwości odczytania treści pisma, jak i pisma stanowiącego odpowiedź na wezwanie Sądu, decydować za stronę, jakie było jej żądanie.
Na marginesie warto zaznaczyć, że w rozpoznawanym zażaleniu w żaden sposób nie odniesiono się do argumentacji Sądu I instancji zawartej w zaskarżonym orzeczeniu.
Mając na uwadze powyższe, należy uznać zażalenie za nieusprawiedliwione, a wydane przez sędziego Sądu I instancji zarządzenie za prawidłowe. Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a.