Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt III SAB/Lu 25/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 15 lipca 2014 r. wzywającego do nadesłania dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń w sprawie ze skargi J. H. na przewlekłe prowadzenie przez Zakładu Ubezpieczeń Społecznych postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że w dniu 8 lipca 2014 r. J. H. złożył na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 15 lipca 2014 r., wydanego zgodnie z art. 255 i art. 258 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., skarżący został wezwany do nadesłania stosownych dokumentów źródłowych i oświadczeń.
Pismem z dnia 1 sierpnia 2014 r. J. H. wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucając sprzeciw wskazał, że zgodnie z art. z art. 258 § 1 p.p.s.a. czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. Stosownie do treści art. 258 § 2 pkt 6 i 7 p.p.s.a. do powyższych czynności należy między innymi wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania oraz wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy, a także – zgodnie z art. 258 § 2 pkt 5 p.p.s.a. - wzywanie stron do uzupełnienia braków formalnych wniosków oraz do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów. W myśl art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia.
Sąd stwierdził, że z treści art. 259 § 1 p.p.s.a. wynika zatem, że od zarządzeń referendarza sądowego wydanych na podstawie art. 258 § 2 pkt 5 p.p.s.a. wzywających do nadesłania dodatkowych dokumentów i oświadczeń sprzeciw nie przysługuje.
Zatem sprzeciw J. H. jako niedopuszczalny należało odrzucić na podstawie art. 259 § 1 w związku z art. 258 § 3, art. 198, art. 197 § 2 i art. 178 p.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie J. H. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Podniósł zarzuty związane z właściwością sądu do rozpoznania jego skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 259 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca sprzeciw niedopuszczalny, a więc taki sprzeciw, który nie spełnia warunków ustawowych określonych przepisem art. 259 p.p.s.a.
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje zaskarżania w drodze sprzeciwu zarządzenia wydanego przez referendarza sądowego na podstawie art. 255 w zw. z art. 258 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach) wydanie zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego zarządzenia przysługuje prawo wniesienia zażalenia lub sprzeciwu, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego.
W myśl § 3 art. 258 p.p.s.a. do zarządzeń oraz postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządzeń przewodniczącego oraz postanowień sądu. Wskazać więc należy także, że żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości zaskarżenia w drodze sprzeciwu, czy nawet zażalenia zarządzenia przewodniczącego wydanego na podstawie art. 255 cytowanej ustawy, wzywającego do złożenia w zakreślonym terminie dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.
Z uwagi na niedopuszczalność wniesienia sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 września 2014 r. prawidłowo odrzucił wniesiony w sprawie sprzeciw. Wskazać przy tym należy, że na obecnym etapie postępowania badana jest zgodność z prawem jedynie w/w zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu sprzeciwu, zatem zarzuty dotyczące właściwości sądu do rozpoznania sprawy nie miały znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia.
Wobec stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie nie naruszyło prawa Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił zażalenie.