Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt: IV SO/Wr 49/16 wymierzył Rektorowi Wyższej Szkoły Menedżerskiej w L. grzywnę w kwocie 2000 zł z powodu nieprzekazania skargi wraz odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy oraz zasądził zwrot kosztów postępowania na rzecz A. O. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wyjaśnił, że w dniu 18 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przesłał Rektorowi Wyższej Szkoły Menedżerskiej skargę strony z dnia 15 grudnia 2015 r. na bezczynność organu złożoną bezpośrednio do Sądu. Skarga ta w dniu 21 grudnia 2015 r. wpłynęła do organu. Organ nie tyle naruszył termin przekazania skargi wraz z odpowiedzią i aktami, co w ogóle jej nie przesłał, a więc nie wykonał obowiązku przekazania skargi sądowi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę.
Sąd uznał, że wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny z powodu niewykonania obowiązku przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu skargi złożonej przez skarżącego na bezczynność tego organu wraz odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi jest uzasadniony i postanowił wymierzyć temu organowi grzywnę. Wymierzając grzywnę Sąd miał na uwadze stopień zawinienia organu, nieprzekazanie skargi do Sądu do dnia wydania orzeczenia i okres zwłoki organu w przekazywaniu (ponad 1 rok), nieprzedstawienie przez organ żadnych okoliczności usprawiedliwiających ten stan rzeczy, a także fakt, że organowi były już uprzednio wymierzane przez Sąd grzywny z powodu nieprzekazania skarg do Sądu, przy czym w jednej z nich (o sygn. akt: IV SO/Wr 17/12) grzywna w wysokości 1000 zł okazała się nieskuteczna.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Rektor Wyższej Szkoły Menedżerskiej w L. stwierdził, że nie miał możliwości wykonania obowiązku: 1) z powodu zniszczenia dokumentacji dotyczącej niniejszej sprawy, o czym została powiadomiona Prokuratura Rejonowa w L., sprawę skierowano obecnie do "Prokuratury Generalnej do Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi i do Parlamentu", 2) z powodu braku doręczenia imiennego i odbioru przez Rektora potwierdzonego imieniem i nazwiskiem korespondencji z WSA.
Rektor zarzucił także niewyjaśnienie co znaczy "Sądowi jest znany z urzędu fakt, że na dzień orzekania w niniejszej sprawie organ nie przesłał tut. Sądowi skargi wraz z odpowiedzią (..)".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zasadniczo Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.) jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie, ponieważ grzywna ta ma mieszany, dyscyplinująco-restrykcyjny charakter. Od zasady, że wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie, dopuszczalne są wyjątki. Zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. określenie, że "sąd (...) może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że kwestia ta została pozostawiona uznaniu sądu.
Sąd powinien zatem wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc także przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, a także to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ wypełnił ten obowiązek i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Ustawa pozostawia zatem uznaniu Sądu zarówno zasadność, jak i wysokość wymierzenia grzywny (zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a.).
Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że wymierzenie grzywny było uzasadnione.
W niniejszej sprawie organ, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 października 2016 r., został wezwany do udzielenia odpowiedzi na wniosek A. O., który wniósł o wymierzenie grzywny w związku z brakiem odpowiedzi na jego skargę z dnia 15 grudnia 1015 r. na bezczynność organu w sprawie dotyczącej stypendium socjalnego. Wezwanie to odebrano w dniu 3 listopada 2016 r. Do organu skierowano ponowne wezwanie, zgodnie z zarządzeniem z dnia 24 listopada 2016 r., które doręczono w siedzibie organu w dniu 1 grudnia 2016 r. Oba wezwania pozostały bez odpowiedzi. Organ nie podjął więc wysiłku, aby wyjaśnić, co było przyczyną niedopełnienia obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią i aktami w terminie wyznaczonym przepisem art. 54 § 2 p.p.s.a. Nie zasługuje na uwzględnienie lakoniczna argumentacja zażalenia, która mogła zostać wskazana w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie organowi grzywny, tym bardziej, że nie została poparta jakimikolwiek dokumentami.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 18 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przesłał Rektorowi skargę z dnia 15 grudnia 2015 r., wniesioną bezpośrednio do Sądu, a odbiór przesyłki został potwierdzony w dniu 21 grudnia 2015 r. Skoro do dnia rozpoznawania wniosku o wymierzenie grzywny organowi do Sądu nie wpłynęła odpowiedź na skargę wraz ze skargą oraz aktami, co istotnie Sądowi jest znane z urzędu, Sąd ten miał podstawy, aby w celu zdyscyplinowania organu orzec o wymierzeniu grzywny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sytuacji grzywna, ustalona w granicach określonych przepisem art. 154 § 6 p.p.s.a., spełni zadanie dyscyplinująco-restrykcyjne.
Bezpodstawny był zarzut zażalenia dotyczący niedowiedzenia przez Sąd, że "konkretna korespondencja pana A. O. została odebrana przez Rektora WSM w L. z potwierdzeniem Jego imienia i nazwiska oraz stanowiska na zwrotnym poświadczeniu odbioru". W niniejszej sprawie kluczowe było bowiem przesłanie przez Sąd (skierowanej bezpośrednio do WSA skargi A. O.) do organu. Odbiorowi tej przesyłki nie zaprzeczono. Wobec powyższego i braku jakiejkolwiek reakcji organu na wezwania Sądu, rozstrzygnięcie na wniosek A. O. o wymierzeniu grzywny organowi postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 lutego 2017 r. należy ocenić jako właściwe.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.
- - ---------------------- 3