Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 554/17 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K. J. (dalej skarżący) na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] lutego 2017 r.) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej.
Pismem z dnia 7 marca 2017 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie z dnia [...] lutego 2017 r. uchylające w całości zaskarżone postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, w której zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania powyższego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego i wskazania dla organu I instancji mogą prowadzić do nieodwracalnych lub trudnych skutków w postaci prawnie wadliwych czynności przed Komendantem Wojewódzkim Policji w Krakowie, a tym samym nowego orzekania w sprawie, co do której zaskarżone orzeczenie wywołuje i będzie wywoływało skutki.
W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nie stanowi aktu podlegającego wykonaniu, nie wywołuje żadnych skutków materialnych, bowiem nie wiąże się z obowiązkiem działania, zaniechania czy też znoszenia zachowania innych podmiotów i nie dotyka bezpośrednio sfery prawnej strony skarżącej. Jedyny skutek, jaki postanowienie to wywołuje, to skutek procesowy w postaci uchylenia postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia [...] stycznia 2017 r. o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Brak jest podstaw do uznania, by wykonanie zaskarżonego postanowienia stwarzało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy trudnych do odwrócenia skutków.
Zażalenie od powyższego postanowienia wywiódł skarżący zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie i wykładnię przepisów. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia ewentualnie z ostrożności procesowej, w razie uchylenia orzeczenia i braku możliwości wydania orzeczenia merytorycznego o przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia Sądowi I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Prawidłowość zaskarżonego postanowienia podlega ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pod względem jego zgodności z regulacją zawartą w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zm. poz. 846, dalej p.p.s.a.). Ów przepis dotyczy udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek wnioskodawcy wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty i oznacza, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie stanowi aktu podlegającego wykonaniu.
Trafnie WSA w niniejszej sprawie uznał, że brak cechy wykonalności zaskarżonego postanowienia przesądza o niemożliwości pozytywnego rozpoznania wniosku skarżącego o wstrzymanie jego wykonania. Należy zgodzić się z poglądem reprezentowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub nakazy określonego zachowania, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (postanowienie NSA z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę podziela i w pełni zgadza się z powyższymi poglądami, podkreślając iż przymiotu wykonalności nie ma postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, omawiane postanowienie nie wywołuje żadnych skutków materialnych, nie wiąże się z obowiązkiem działania, zaniechania czy też znoszenia zachowania innych podmiotów i nie dotyka bezpośrednio sfery prawnej strony skarżącej. Ze względu na swój charakter, nie wywołuje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.