Postanowienie NSA z 15 września 2015 r., I OZ 1069/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.Z. na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 902/14 o wezwaniu skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej

Sprawa

w sprawie ze skargi A.Z. na bezczynność Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Praga-Południa m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 10 września 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Uzasadnienie

Zaskarżonym zarządzeniem Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwała A. Z. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł z tytułu sporządzenia i przesłania odpisu wyroku tego Sądu z dnia 5 marca 2015 r. wraz z uzasadnieniem.

Zażalenie na to zarządzenie wniósł A. Z., domagając się jego uchylenia i wnosząc o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem prawnym, czy art. 234 § 2 i art. 236 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z zarządzeniem Rady Ministrów z dni 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych jest zgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że strony obligowane są do ponoszenia kosztów sądowych stosownie do swojego udziału w postępowaniu, o ile przepisy nie zwalniają ich z tego obowiązku.

W niniejszej sprawie skarżący nie korzystał ze zwolnienia od kosztów z uwagi na przedmiot sprawy, nie mieścił się on bowiem we wskazanym w art. 239 powołanej ustawy katalogu. Nie korzystał także z prawa pomocy w przedmiotowym zakresie. Nie istniały więc żadne przesłanki dla uznania, iż winien być on zwolniony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych – w których mieści się także opłata kancelaryjna, co wynika wprost z art. 212 § 1 przytoczonej ustawy.

Art. 234 § 2 tej ustawy stanowi, iż opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie, zasadnie więc Przewodnicząca Wydziału wezwała skarżącego do uiszczenia należnej opłaty, zaś wydane w tym zakresie zarządzenie w pełni odpowiada prawu.

Niezasadnym także jest stanowisko skarżącego, jakoby konieczność uiszczania opłaty kancelaryjnej za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę stanowiła naruszenie art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. Przepisy regulujące tę kwestię są obowiązującymi przepisami prawa, zawartymi w akcie rangi ustawowej, do przestrzegania których sądy zobligowane są na podstawie ustawy zasadniczej, a jeśli w ocenie skarżącego przepisy te są niekonstytucyjne, to ma on prawo do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności wskazanych normy z przepisami Konstytucji RP.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi