Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 26/17 odmówił uwzględnienia wniosku K. J. (dalej skarżący) z dnia 4 kwietnia 2017 r. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 26/17 (postanowienie z 27 marca 2017 r.) w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania podania z dnia 2 września 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 marca 2017 r. sygn. odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania podania z dnia 2 września 2016 r.,
Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem z dnia 27 marca 2017 r. został doręczony skarżącemu w dniu 3 kwietnia 2017 r. Pismem z dnia 4 kwietnia 2017 r. (data nadania w placówce pocztowej - 5 kwietnia 2017 r.) skarżący wniósł do WSA w Warszawie o uzupełnienie, na podstawie art. 157 p.p.s.a., przedmiotowego postanowienia w pominiętym zakresie, zawartym w art. 149 p.p.s.a. Skarżący podniósł, iż w postanowieniu pominięto, że przedmiotem zaskarżenia nie było pismo organu, ale okoliczności, że organ w trybie kontroli i nadzoru, skargi strony nie rozpoznał właściwie. W ocenie skarżącego sprawa nie została załatwiona przez organ zgodnie z przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Skarżący podał, że załatwieniem przez organ sprawy będzie stan, w którym organ m.in. przeprowadzi postępowanie wyjaśniające w sposób właściwy i zgodnie z art. 7, 9 i 10 k.p.a.
Sąd I instancji odmawiając uwzględnienia wniosku wskazał, iż Sąd w postanowieniu z 27 marca 2017 r. orzekł o całości skargi na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia przez Komendanta Głównego Policji dnia 2 września 2016 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność Komendanta Głównego Policji w zakresie rozpatrzenia przez ten organ pisma wniesionego w trybie skargowym (Działu VIII k.p.a.). Wobec odrzucenia skargi na bezczynność, jako niedopuszczalnej, Sąd nie miał podstaw do rozpoznania sprawy z tej skargi na bezczynność i zastosowania, jak chciałby tego skarżący, przepisu art. 149 p.p.s.a. Wobec stwierdzenia braku kognicji sądu administracyjnego w sprawie nie było podstaw do oceny, czy działanie organu było zgodne z prawem. Sąd I instancji nie był obowiązany zamieścić w postanowieniu dodatkowego orzeczenia z urzędu.
Zażalenie na postanowienie z 12 kwietnia 2017 r. wywiódł skarżący, wnosząc o uzupełnienia orzeczenia sądowego oraz o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie sprawy przez NSA ewentualnie z ostrożności procesowej, w razie niemożności rozpoznania sprawy przez NSA, przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia Sądowi I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Strona może również złożyć wniosek o uzupełnienie postanowienia (art. 166 p.p.s.a.). Uzupełnienie wyroku (postanowienia) ma zatem miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, wówczas, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku (postanowieniu) dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 marca 2017 r. odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania podania z dnia 2 września 2016 r.,
Powyższe postanowienie jest kompletne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Sąd I instancji uznając, że zarzuty skargi są merytorycznie nieuzasadnione, rozstrzygnął o całości skargi.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew zarzutom zawartym w zażaleniu, żadna z wymienionych okoliczności, która uzasadniałaby uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2017 r., nie występuje. Sąd ten orzekł o całości skargi, bowiem odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 i § 3 p.p.s.a. z uwagi na to, że zaskarżona czynność nie mieści się w katalogu aktów prawnych i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast to stanowisko Sądu mogło zostać jedynie zakwestionowane przez zaskarżenie postanowienia z dnia 12 kwietnia 2017 r. w drodze środka odwoławczego (w tym przypadku skargi kasacyjnej), a zatem niemożliwe było uzupełnienie powyższego postanowienia, na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.