Uzasadnienie
H. R. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] marca 2015r., sygn. akt [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013 r., którą organ orzekł o zatrzymaniu H. R. prawo jazdy kat. [...] wydane dnia [...] października 2003 r. przez Starostę [...]. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał przy tym na treść art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaskarżonym postanowieniem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na brak uzasadnienia wniosku.
Od tego postanowienia skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania decyzji. Zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji, pomimo że w sytuacji skarżącego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wskazał w uzasadnieniu na swoją sytuację życiową. Stwierdził, że w związku z licznymi schorzeniami samochód umożliwia mu funkcjonowanie. Dojeżdża do Gdańska do lekarzy i na rehabilitację i bez środka transportu byłby unieruchomiony. Wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i nieodwracalne skutki – brak możliwości kontynuowania leczenia i rehabilitacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie może zostać uwzględnione.
Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest instytucją wyjątkową i jako taka powinna być ona stosowana ściśle, stosownie do spełnienia określonych przesłanek. Wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Oznacza to występującą po jego stronie konieczność wskazania konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie decyzji spowoduje w stosunku do strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i przytoczenia okoliczności uzasadniających to żądanie.
Obowiązkiem sądu nie jest natomiast domyślanie się intencji strony, ani orzekanie o wstrzymaniu wykonania decyzji na podstawie całokształtu akt sprawy. To w interesie wnioskującego leży odpowiednie uzasadnienie składanego wniosku. Tymczasem strona skarżąca nie wskazała jakichkolwiek powodów przemawiających za udzieleniem jej ochrony tymczasowej – jej wniosek nie zawiera bowiem nawet szczątkowego uzasadnienia. Zasadnie zatem sąd odmówił uwzględnienia wniosku.
Należy także zauważyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie tylko powinien posiadać jakiekolwiek uzasadnienie, ale że również podnosi się, że powinno ono być osobne od uzasadnienia samej skargi, jako odrębne od niej żądanie skierowane do sądu. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 30 kwietnia 2004 r. sygn. akt OZ 30/04, z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. akt OZ 105/04).
Odnosząc się natomiast do argumentacji przedstawionej w zażaleniu należy stwierdzić, że jakkolwiek sąd rozumie trudną sytuację życiową skarżącego, to jednak przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji dopiero w zażaleniu nie uzasadnia jego uwzględnienia nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek, jeżeli sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia prawa (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r., II OZ 176/12 oraz J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 212-213).
Podkreślić należy, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia, sąd nie bada zasadności samej skargi – a więc nie odnosi się do prawidłowości wydanej decyzji. Rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie jest tylko kontrola instancyjna postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.