Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił zażalenie P. P. na postanowienie tego Sądu z dnia 16 września 2009 r. odrzucające skargę kasacyjną strony od wyroku z dnia 29 kwietnia 2009 r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że pełnomocnik skarżącego – J. P., pomimo pouczenia, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
Wobec tego, iż nie należy on do kręgu osób wymienionych w art. 175 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", tj. nie jest adwokatem, radcą prawnym, a także sędzią, prokuratorem, notariuszem, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, wniesione zażalenie jest niedopuszczalne.
Zażalenie na postanowienie z dnia 14 października 2009 r. wniósł P. P. reprezentowany przez ojca – J. P. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Art. 194 § 4 P.p.s.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, iż odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 P.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego. Pełnomocnik P. P., pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd I instancji, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie z dnia 16 września 2009 r., odrzucające skargę kasacyjną, również sporządzoną przez niego osobiście. Z akt sprawy nie wynika, aby pełnomocnik skarżącego J. P. był adwokatem lub radcą prawnym, ani którąkolwiek z osób wskazanych w art. 175 § 2 P.p.s.a.
Zasadnym zatem było stanowisko Sądu I instancji, który uznał, iż zażalenie było niedopuszczalne, zaś postanowienie o jego odrzuceniu odpowiada prawu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.