Postanowienie NSA z 18 listopada 2013 r., I OZ 1097/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Gl 627/13 odmawiające E. S. przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi E. S. na pismo Prezydenta Miasta J. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie rozwiązania umowy w sprawie pełnienia funkcji zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem wielodzietnej rodziny zastępczej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rudnicka przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 20 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Gl 627/13 odmówił E. S. przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika w sprawie ze skargi E. S. na pismo Prezydenta Miasta J. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie rozwiązania umowy w sprawie pełnienia funkcji zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem wielodzietnej rodziny zastępczej.

Sąd wskazał w uzasadnieniu postanowienia, że pismem z dnia 20 maja 2013 r. E. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na pismo Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta J., z dnia [...] lipca 2010 r. w sprawie rozwiązania z dniem 12 lipca 2010 r. bez zachowania okresu wypowiedzenia umowy zawartej w dniu 15 października 2008 r. z E. i J. S. w przedmiocie powierzenia pełnienia funkcji zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem wielodzietnej rodziny zastępczej.

W dniu 3 września 2013 r. do Sądu wpłynął urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym E. S. domagała się ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.

Odmawiając przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można zaś mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona.

Sąd podniósł, że zaskarżone pismo dotyczy rozwiązania umowy, do której zgodnie z art. 75 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej – Dz. U. z 2013 r., poz. 182 (obowiązującym na dzień jej zawarcia), odpowiednie zastosowanie mają przepisy Kodeksu cywilnego, dotyczące umowy zlecenia. Jest to więc sprawa ze stosunków z zakresu prawa cywilnego. Natomiast do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne (art. 2 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego).

Tym samym, w ocenie Sadu, zaskarżone pismo nie podlega właściwości sądu administracyjnego, a okoliczność ta w zakresie prawa pomocy wskazuje na oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła E. S., podnosząc, iż zaskarżone pismo stanowiące rozwiązanie umowy dotyczącej powierzenia pełnienia funkcji zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem wielodzietnej rodziny zastępczej należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem do rozpoznania przedmiotowej sprawy właściwy jest sąd administracyjny. W tej sytuacji niedopuszczalne jest zastosowanie art. 247 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi oczywista bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., a zatem prawo pomocy w tym przypadku nie przysługuje.

Na wstępie wskazać należy, że zastosowanie przepisu art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi.

W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573)., z czym mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.

Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżąca wniosła do sądu administracyjnego skargę na pismo Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. rozwiązujące umowę zawartą w dniu 15 października 2008 r. z E. i J. małż. S. w przedmiocie powierzenia pełnienia funkcji zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem wielodzietnej rodziny zastępczej. Zgodnie zaś z treścią obowiązującego w dniu zawarcia umowy art. 75 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.), z rodziną, która będzie pełniła funkcję zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem rodziny zastępczej, starosta zawiera umowę, do której mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.) dotyczące umowy zlecenia. Z powołanego przepisu wynika, że sprawy umów zawieranych pomiędzy starostą a osobami podejmującymi się pełnienia funkcji zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem rodziny zastępczej - w tym również sprawy dotyczące ich rozwiązywania – należą do kategorii spraw cywilnoprawnych, objętych kognicją sądów powszechnych.

Bez potrzeby głębszej analizy prawnej niniejszej sprawy uznać więc można, że skarga na przedmiotowe pismo nie może zostać rozpoznana w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ponieważ nie mieści się ono w katalogu spraw należących do właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 p.p.s.a). Powyższe czyni wniesioną skargę oczywiście bezzasadną, co zgodnie z treścią art. 247 p.p.s.a. uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy. Zaskarżone postanowienie odpowiada zatem prawu.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.