Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 31 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 919/12 oddalił skargę H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych i świadczenia z funduszu alimentacyjnego.
Pismem z dnia 16 stycznia 2013 r. H. P. wystąpił z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Zarządzeniem z dnia 6 lutego 2013 r. pozostawiono wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia bez rozpoznania, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu.
Postanowieniem z dnia 11 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 31 grudnia 2012 r., wskazując, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia został złożony po terminie przewidzianym w art. 141 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Pismem z dnia 24 maja 2013 r. H. P. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego sporządzone przez siebie "zażalenie" od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 919/12.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał powyższe zażalenie za skargę kasacyjną, a następnie skargę tę postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013 r. odrzucił, uznając ją za niedopuszczalną, gdyż została sporządzona bez zachowania wymogów przewidzianych w art. 175 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na powyższe postanowienie H. P. reprezentowany przez adwokata wniósł zażalenie, w którym zarzucił brak podstaw do uznania pisma skarżącego z dnia 24 maja 2013 r. za skargę kasacyjną. W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i potraktowanie spornego pisma jako zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2013 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a.") wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Jedną z przyczyn niedopuszczalności skargi kasacyjnej jest jej sporządzenie i podpisanie przez osobę inną niż wymieniona w art. 175 P.p.s.a. W myśl tego przepisu skarga kasacyjna winna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (§ 1), z wyjątkiem sytuacji gdy skarżącym jest sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§ 2). W sprawach obowiązków podatkowych skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego (art. 175 § 3 pkt 1 P.p.s.a.).
Z powyższego wynika, że sporządzenie skargi kasacyjnej przez osobę nienależącą do kręgu podmiotów uprawnionych, wymienionych w art. 175 P.p.s.a,. stanowi brak, który nie może zostać usunięty i który skutkuje bezwzględnym uznaniem takiej skargi kasacyjnej za niedopuszczalną z innych przyczyn.
W piśmie z dnia 24 maja 2013 r. H. P. wprost wskazywał, że kwestionuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 919/12. Treść tego pisma nie dawała jakichkolwiek podstaw do uznania go za środek odwoławczy od postanowienia Sądu I instancji z dnia 11 marca 2013 r. o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku. Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawidłowo uznał pismo z dnia 24 maja 2013 r. za skargę kasacyjną od wyroku z dnia 31 grudnia 2012 r., a następnie zasadnie skargę tę odrzucił. Sporządzenie skargi kasacyjnej osobiście przez stronę pozbawioną zdolności postulacyjnej jest bowiem dotknięte brakiem nieusuwalnym i powoduje konieczność odrzucenia takiej skargi jako niedopuszczalnej, bez wezwania do uzupełnienia tego braku.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.