Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 467/16, po rozpoznaniu skargi K. K. na bezczynność Starosty Powiatu O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: w pkt. 1 stwierdził, że bezczynność Starosty Powiatu O. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt. 2 w pozostałym zakresie umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie; w pkt. 3 zasądził od Starosty Powiatu O. na rzecz skarżącego K. K. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu opisanego wyroku odnośnie co do pkt. 3 - zwrotu kosztów postępowania, wskazano jedynie podstawę prawną ich zasądzenia, tj. art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., zwanej dalej: "ppsa"), bez wyjaśnienia co się składa na kwotę zasądzonych kosztów.
Skarżący K. K. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie co do pkt. 3 wyroku. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. poz. 1804, zwanego dalej: "rozporządzeniem") przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu przy orzekaniu o zwrocie kosztów na rzecz skarżącego poniesionych przez niego kosztów wynagrodzenia radcy prawnego w kwocie 480 zł.
Z tych względów, skarżący wniósł o uchylenie postanowienia zawartego w pkt. 3 wyroku w zakresie zwrotu kosztów postępowania i zasądzenie od organu na jego rzecz kwotę 580 zł, ewentualnie o sprostowanie błędu rachunkowego w pkt. 3 w ten sposób, że w miejsce kwoty 100 zł wpisać kwotę 580 zł oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący może działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocnika (art. 34 ppsa). W niniejszej sprawie skarżący ustanowił profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego A. K. (pełnomocnictwo – k. 3), który w sporządzonej przez siebie skardze złożył wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wniosek ten podtrzymał w piśmie procesowym z dnia 16 sierpnia 2016 r. (k. 21). Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z § 1a w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 ppsa umorzył postępowanie w przedmiocie skargi na bezczynność organu z uwagi na jej uwzględnienie w postaci rozpoznania przez organ wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej przed rozpoznaniem skargi w terminie 30 dni od jej otrzymania. Skoro zatem przedmiotem skargi była bezczynność organu, która istniała w momencie wnoszenia skargi, a następnie ustała w wyniku udostępnienia informacji publicznej, co skutkowało umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, to powyższe wypełnia znamiona uwzględnienia skargi w rozumieniu art. 54 § 3 ppsa, co czyni zasadnym wniosek skarżącego o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 201 § 1 ppsa).
Powyższe oznacza, że skarżącemu, reprezentowanemu od samego rozpoczęcia postępowania sądowoadministracyjnego przez radcę prawnego przysługuje zwrot kosztów postępowania na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 ppsa, do których zalicza się wynagrodzenie jego pełnomocnika, które nie może być wyższe od stawki opłat określonych w rozporządzeniu i wydatki jednego radcy prawnego oraz koszty sądowe. Do kosztów sądowych zalicza się opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 ppsa).
O ile natomiast w podstawie prawnej rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania Sąd prawidłowo wskazał na art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 ppsa, o tyle w pkt. 3 wyroku kosztów tych, zgodnie z żądaniem skarżącego, nie zasądził. Przyznał skarżącemu jedynie kwotę 100 zł kosztów postępowania, nie uzasadniając dlaczego w takiej wysokości, a nie innej i co się na te koszty składa. Brak pełnego uzasadnienia w tym zakresie stanowi uchybienie procesowe, skutkujące niemożliwością dokonania przez Sąd drugiej instancji kontroli prawidłowości zaskarżonego orzeczenia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego, ponieważ przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Przepisy art. 203 i art. 204 ppsa przyznają stronie jedynie prawo do zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.