Postanowienie NSA z 11 stycznia 2012 r., I OZ 1102/11

Wydany

11 stycznia 2012 r.

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 11 stycznia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2011 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1366/09 oddalające wniosek skarżącego o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Małgorzaty Miron, Joanny Gierak-Posiadły, Elżbiety Zielińskiej-Śpiewak

Skład

Sędzia NSA Jerzy Bujko

Sprawa

w sprawie ze skargi W.T. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 roku, Nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżącego o wyłączenie sędziów Małgorzaty Miron, Joanny Gierak-Posiadły, Elżbiety Zielińskiej-Śpiewak w sprawie ze skargi W.T. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie przekazania według właściwości. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że przepisy art. 18 i 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – dotyczące wyłączenia sędziego uznawane są za gwarancje procesową zasady obiektywizmu i bezstronności orzekania. Sąd wskazał, że z oświadczeń złożonych przez sędziów, których dotyczył wniosek o wyłączenie wynika, iż nie występują żadne okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności tych sędziów. W sprawie nie występują również przesłanki uzasadniające wyłączenie wynikające z art. 18 p.p.s.a. W ocenie Sądu wnioskodawca nie wykazał w złożonym wniosku okoliczności, które uzasadniałby zastosowanie środka prawnego jakim jest wyłączenie sędziego.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W.T.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa - art. 18 § 1 p.p.s.a., wyłączenie sędziego następuje na wniosek strony, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art. 19 p.p.s.a.).

Wskazać należy, że wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Jak wynika z wyjaśnień zawartych w oświadczeniach złożonych przez sędziów, których dotyczy wniosek, nie istnieje między nimi a stroną postępowania jakikolwiek stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do ich bezstronności w sprawie. Analiza akt sprawy prowadzi ponadto do wniosku, że w sprawie nie zaistniała również żadna z przyczyn wyłączenia tych sędziów z mocy ustawy na podstawie art. 18 p.p.s.a.

Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.