Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt II SO/Wa 13/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Dyrektorowi Zakładu Emerytalno- Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych grzywnę w wysokości 800 zł za nieprzekazanie sądowi skargi K. J. z dnia 31 stycznia 2013 r., wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
We wniosku o ukaranie grzywną, który wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 14 marca 2013 r. K. J. wskazał, iż skargę wniósł w dwóch egzemplarzach. Jeden egzemplarz wniósł za pośrednictwem platformy e-puap, opatrzoną kwalifikowanym podpisem elektronicznym z widniejącą na odpisie datą nadania i podpisania, oraz drugą skargę wniósł przesyłką listowną opatrzoną własnoręcznym podpisem. Podniósł, iż pomimo upływu ustawowego terminu, określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a., Dyrektor ZER MSW nie przekazał sądowi skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę.
Pismem z dnia 22 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał odpis powyższego wniosku Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych celem ustosunkowania się w terminie 14 dni. Odpis ten został doręczony organowi w dniu 26 marca 2013 r.
Pismem z dnia 11 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych do pilnego nadesłania, w terminie 7 dni, odpowiedzi na wniosek K. J. z dnia 14 marca 2013 r. o wymierzenie grzywny, przesłanego przy piśmie Sądu z dnia 22 marca 2013 r.
W dniu 23 maja 2013 r. Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych przekazał do Sądu skargę K. J. z dnia 31 stycznia 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wa 292/13.
W odpowiedzi na skargę, organ ustosunkowując się do wniosku o wymierzenie grzywny, wniósł o nieuwzględnienie wniosku o wymierzenie grzywny, ponieważ skarga do sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna, wobec tego także wniosek o wymierzenie grzywny z tytułu nieterminowego przekazania należy uznać za niedopuszczalny.
W ocenie Sądu I instancji wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 31 stycznia 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zasługuje na uwzględnienie.
Sąd wskazał, że skarga wpłynęła do organu w dniu 31 stycznia 2013 r. w formie elektronicznej, a następnie w formie papierowej z własnoręcznym podpisem. Organ przekazał skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 23 maja 2013 r. Sąd stwierdził, że Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych przekazał skargę K. J. z uchybieniem terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Termin ten upłynął bowiem w dniu 4 marca 2013 r. Opóźnienie organu wyniosło zatem 79 dni. Istotne jest również to, że organ nie wyjaśnił przyczyn niezachowania terminu do przekazania skargi.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał wniosek K. J. za uzasadniony i nałożył na Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych grzywnę w wysokości 800 (osiemset) złotych Wymierzając grzywnę Sąd uwzględnił okoliczność wykonania obowiązku ciążącego na organie, tj. przekazania Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę po złożeniu przez K. J. wniosku o wymierzenie organowi grzywny.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Dyrektor Zakładu Emerytalno- Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, domagając się jego uchylenia, rozpoznania sprawy w trybie art. 188 p.p.s.a. i oddalenia wniosku o wymierzenie grzywny oraz zasądzenia na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 55 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 54 § 2 p.p.s.a. polegające na przyjęciu dyscyplinująco- restrykcyjnego charakteru grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. przy jednoczesnym pominięciu okoliczności sprawy dotyczących przyczyn niewypełnienia obowiązku ciążącego na organie administracji, a także czasu, jaki upłynął od wniesienia skargi.
W odpowiedzi na zażalenie K. J. stwierdził, że nie zasługuje ono na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na mocy art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Powyższe przepisy przewidują zatem wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie takiej grzywny, to jest stwierdzenie uchybienia przez organ 30 – dniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny.
Oznacza to, że przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na jego przyczyny. Wymierzając grzywnę, sąd powinien natomiast wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 podniesiono, że skoro z art. 54 § 2 p.p.s.a. wynika obowiązek dochowania określonego terminu, to uchybienie tej powinności mieści się w "niezastosowaniu się do obowiązków", będącym przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. W rezultacie przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 p.p.s.a., obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności.
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że organ nie przekazał skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w ustawowym terminie oraz wykonał ten obowiązek po znacznym (79 dni) upływie czasu i dopiero na skutek złożenia przez skarżącego wniosku o wymierzenie grzywny.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługują na uwzględnienie okoliczności usprawiedliwiające opóźnienie organu w przekazaniu skargi podniesione w zażaleniu. Z całą stanowczością należy wskazać, że organ zobowiązany jest dołożyć należytej staranności przy wykonywaniu zobowiązań nałożonych przez ustawę. Nawet okoliczności dotyczące dużej liczby spraw i pracy, nie są przekonywujące, bowiem to zadaniem organu jest odpowiednie zorganizowanie pracy, strona zaś nie może ponosić negatywnych skutków nieprofesjonalnych działań. Twierdzenie, że skarżący nie poniósł żadnych ujemnych skutków jest pozbawione podstaw, ponieważ to organ ponosi odpowiedzialność za uniemożliwianie czy też utrudnianie realizacji przysługującego stronie prawa do szybkiego rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. W niniejszej sytuacji nie można powiedzieć, aby strona miała możliwość skorzystania z tego prawa.
W takiej sytuacji, należy stwierdzić, że wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny był w pełni uzasadniony. Istotnym jest, że okoliczność przekazania skargi wraz z aktami przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie grzywny została przez Sąd I instancji uwzględniona przy ustaleniu jej wymiaru, bowiem stosownie do treści art. 154 § 6 pp.s.a. grzywna mogła zostać ustalona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.