Postanowienie NSA z 20 listopada 2013 r., I OZ 1114/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 20 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wa 150/13 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego

Sprawa

w sprawie ze skargi A. K. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Radomiu w przedmiocie podjęcia czynności w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Ewa Dzbeńska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 października 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wa 150/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarga A. K. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Radomiu w przedmiocie podjęcia czynności w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa jest niedopuszczalna, gdyż aspekty postępowania karnego, zarówno w fazie postępowania sądowego jak i postępowania przygotowawczego prowadzonego przez prokuratora i Policję, reguluje ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. nr 89 poz. 555 ze zm.). Dlatego też, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sądy administracyjne powołane zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." do kontroli działalności administracji publicznej, nie są właściwe do rozpoznawania skarg na działanie lub bezczynność prokuratora wykonującego zadania regulowane w Kodeksie postępowania karnego.

W tej sytuacji, ze względu na oczywistą bezzasadność skargi na podstawie art. 247 P.p.s.a., Sąd I instancji oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. K., domagając się jego zmiany polegającej na ustanowieniu radcy prawnego.

W ocenie wnoszącego zażalenie działanie Prokuratur jest elementem działalności publicznej i nie ma przeszkód aby ten aspekt rozpoznawał sąd administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, przy stanie faktycznym i prawnym, który nie budzi najmniejszych wątpliwości, że wniesiona skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt I OZ 35/09, LEX nr 551912; z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 481/10, LEX 621860; z dnia 3 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OZ 577/10, LEX nr 737523).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego zażalenie, taka sytuacja wystąpiła w okolicznościach niniejszej sprawy.

Skarga na bezczynność Prokuratora w przedmiocie podjęcia czynności w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa niewątpliwie wykracza poza właściwość sądów administracyjnych. Jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji, brak jest przepisu prawa, który przewidywałby dopuszczalność wniesienia w tym zakresie skargi do sądu administracyjnego. Sądy administracyjne powołane są bowiem do kontroli określonych aktów prawnych podejmowanych przez organy administracji publicznej, wyliczonych enumeratywnie w art. 3 § 2 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był uprawniony do uznania skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. i w konsekwencji oddalenia wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania. Podkreślić przy tym należy, iż w sytuacji, gdy skarga niewątpliwie kwalifikuje się do odrzucenia, przepis ten nie daje Sądowi możliwości przyznania stronie prawa pomocy, nawet wówczas, gdy sytuacja materialna nie pozwala jej na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.