Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1225/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wygaszenia trwałego zarządu.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że w skardze na opisaną w sentencji decyzję M.K. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, podnosząc ogólnie, że nieuwzględnienie wniosku spowoduje dla niego "niepowetowaną szkodę, naruszenie interesu społecznego i ważnych interesów obywateli". Decyzją tą Wojewoda Podkarpacki utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu Bieszczadzkiego z dnia [...], którą umorzono postępowanie w sprawie wygaszenia trwałego zarządu sprawowanego przez Bieszczadzki Park Narodowy na nieruchomości Skarbu Państwa oznaczonej nr ewid. [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej P.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd ten przytaczając powyższy przepis podał, że uwzględnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na czas trwania postępowania sądowego determinowane jest w pierwszej kolejności ustaleniem, że poddany kontroli sądu akt objęty wnioskiem posiada atrybut wykonalności, czyli że nadaje się do wykonania lub wymaga wykonania, tj. spowodowania w sposób dobrowolny lub w trybie przymusu państwowego (egzekucji) takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej powinien być należycie umotywowany, aczkolwiek - mając na uwadze postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13, Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Rozpoznanie wniosku odbywa się jednak bez oceny zasadności skargi.
Zaskarżoną do Sądu decyzją Wojewody utrzymano w mocy decyzję organu I instancji umarzającą postępowanie administracyjne. Rozstrzygnięcie takie ma charakter procesowy i nie rozstrzyga wprost o prawach lub obowiązkach stron. Rozstrzygnięcie umarzające postępowania nie nadaje się do wykonania, ponieważ jego treść nie może bezpośrednio zmienić sytuacji stron postępowania, skoro samodzielnie nie wywołuje (nie może wywołać) skutków materialnoprawnych. Nie wymaga podjęcia żadnej czynności tak przez stronę, ani organ, aby wywołać (spowodować) stan zgodny z jego treścią. Decyzja umarzająca postępowanie administracyjne nie posiada bowiem przedmiotu wykonania, a tym samym atrybutu wykonalności.
Z zażaleniem na powyższe postanowienie Sądu wystąpili M.K. podnosząc, że pojęcie wykonania należy odnosić do wszystkich aktów i czynności poddanych kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny, co może oznaczać, że akt przestaje czasowo wywoływać skutki prawne, jakie wynikają z zawartego w nim rozstrzygnięcia.
Zdaniem skarżącego, wykonanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wygaszenia trwałego zarządu spowoduje, że Bieszczadzki Park Narodowy w Ustrzykach Dolnych będzie miał prawo do wydawania arbitralnych decyzji w przedmiocie najmowanych lokali, a taki stan rzeczy przyczyni się bezpośrednio do nieodwracalnej utraty prawa do wykupu zajmowanych lokali na preferencyjnych warunkach.
Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wydanie orzeczenia wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji, zgodnie z jego wnioskiem zawartym w skardze, a nadto na podstawie art. 196 P.p.s.a. wniósł o wstrzymanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy ustawy.
Zasadnie wskazał Sąd I instancji, że przedmiotem wstrzymania wykonania na podstawie ww. przepisu prawa mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania decyzji umarzającej postępowanie musi polegać na wstrzymaniu skutków prawnych, które decyzja ta wywołuje.
Należy podzielić pogląd Sądu I instancji, że tego rodzaju decyzja oparta na podstawie art. 105 k.p.a. nie spełnia przesłanki wskazanej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Decyzja taka wywołuje jedynie skutki procesowe. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności administracyjnej przewidziana w art. 61 § 3 P.p.s.a. dotyczy natomiast takich aktów administracyjnych i czynności, których wykonanie może spowodować szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.
Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z dnia 24 maja 2016 r., nr N-V.7581.2.5.2016 utrzymująca w mocy decyzję Starosty Bieszczadzkiego z dnia 18 grudnia 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wygaszenia trwałego zarządu sprawowanego przez Bieszczadzki Park Narodowy na nieruchomości Skarbu Państwa oznaczonej nr ewid. [...].
Wobec tego uznać należy, że zasadnie Sąd I instancji przyjął, iż nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 lutego 2017 r., wskazać należy na brzmienie art. 196 P.p.s.a., który stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wstrzymał wykonania wydanego w sprawie postanowienia. Orzekanie w tym przedmiocie, wobec rozpoznania zażalenia na ww. postanowienie, jest bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 1 i 2 P.p.s.a.