Postanowienie NSA z 19 lipca 2017 r., I OZ 1127/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 19 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 383/17 o odrzuceniu skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi K.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie zasiłku stałego bez rozpoznania postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jolanta Sikorska przewodnicząca

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 383/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę K.A. w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie zasiłku stałego bez rozpoznania.

W uzasadnieniu Sąd ten podał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy decyzją z dnia [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy Dragacz z dnia [...], którą pozostawiono wniosek o przyznanie zasiłku stałego bez rozpoznania.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy została doręczona skarżącemu w dniu [...] w trybie art. 44 K.p.a., po dwukrotnym awizowaniu przesyłki w dniach 20 grudnia i 28 grudnia 2016 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy w dniu 10 stycznia 2017 r. ponownie wysłało do skarżącego ww. decyzję z dnia [...], którą to skarżący odebrał dniu 27 stycznia 2017 r.

W dniu 21 lutego 2017 r. K.A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na ww. decyzję.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718), dalej P.p.s.a. odrzucił skargę.

Sąd ten podał, że w myśl art. 44 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), dalej K.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. W § 2 art. 44 K.p.a. wskazano, że zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 K.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 K.p.a.).

Sąd I instancji podał, że z akt administracyjnych wynika, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy została wysłana do skarżącego w dniu 15 grudnia 2016 r. Pierwszą próbę doręczenia Poczta Polska podjęła w dniu 20 grudnia 2016 r., wówczas to doręczyciel pozostawił w skrzynce oddawczej zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Ponowne zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym zostało pozostawione w dniu 28 grudnia 2016 r. Następnie, wobec nieodebrania przesyłki w dniu 5 stycznia 2017 r., zwrócono przesyłkę zawierającą decyzję do nadawcy z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie".

W przedmiotowej sprawie termin do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy upłynął w dniu 3 lutego 2017 r. (art. 53 § 1 P.p.s.a.), natomiast skarga została złożona w dniu 21 lutego 2017 r., czyli po upływie wyżej wskazanego terminu.

Oceny prawnej sprawy nie zmienia okoliczność, że złożenie skargi w dacie 21 lutego 2017r. mieściło się w trzydziestodniowym terminie liczonym od dnia odbioru przez skarżącego ponownie wysłanej decyzji (27 stycznia 2017 r.). Późniejsze odebranie przez stronę decyzji organu odwoławczego nie zmienia bowiem tego, że w świetle przepisów K.p.a. do prawnie skutecznego doręczenia decyzji w sposób zastępczy doszło w dacie wcześniejszej (3 stycznia 2017 r.) i to z tą datą rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi.

W zażaleniu K.A. zaskarżył powyższe postanowienie w całości, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zażalenie nie zawiera uzasadnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jest niezasadne.

Jak stanowi art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie (...) jest przedmiotem skargi – art. 54 ust. 1 P.p.s.a.

W postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu sądowym, ustawodawca wiąże z doręczeniem rozstrzygnięć doniosłe skutki procesowe. Od daty doręczenia rozstrzygnięcia liczyć należy terminy do dokonania określonych, przewidzianych prawem czynności, w tym do wystąpienia z odwołaniem, zażaleniem czy skargą do sądu administracyjnego.

Z akt sprawy wynika, że zaskarżone orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy zostało dwukrotnie awizowane (20 grudnia 2016 r. i 28 grudnia 2016 r.), a zatem prawidłowo Sąd I instancji ustalił, że doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło w trybie zastępczym (art. 44 § 4 k.p.a.) w dniu 3 stycznia 2017 r. (wtorek). Ten dzień był ostatnim dniem na odebranie przesyłki w placówce pocztowej. A zatem bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczął się z dniem 4 stycznia 2017 r. i upływał w dniu 3 lutego 2017 r. Skarga wniesiona została w dniu 21 lutego 2017 r. w terminie liczonym od dnia ponownie wysłanej decyzji, tj. w dniu 27 stycznia 2017 r., co jak słusznie zauważył Sąd I instancji nie ma znaczenia, gdyż pierwsze skuteczne doręczenie przesyłki nastąpiło w świetle przepisów K.p.a. w sposób "zastępczy".

Termin w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakim mowa w art. 53 ust. 1 P.p.s.a., jest terminem ustawowym. Niedotrzymanie tego terminu powoduje ujemne skutki procesowe – utratę prawa do skutecznego wniesienia skargi.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Postanowienie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.).

W tym stanie rzeczy skarga K.A., jako wniesiona po upływie przepisanego terminu, podlegała odrzuceniu przez Sąd I instancji.

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału z dnia 17 maja 2017 r., zostanie skierowany na posiedzenie niejawne po zakończeniu postępowania zażaleniowego.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.