Uzasadnienie
Postanowieniem z 15 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę K. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego materiałów stanowiących wyniki pracy geodezyjnej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została skierowana do wspólników spółki cywilnej G. z siedzibą w P., w tym do K. S., któremu doręczono ją w dniu 4 maja 2016 r. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W dniu 3 czerwca 2016 r. K. S. skierował – za pośrednictwem poczty – bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na opisaną wyżej decyzję. Przesyłka wpłynęła do Biura podawczego Sądu 6 czerwca 2016 r. W dniu 7 czerwca 2016 r. Sąd przekazał skargę [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał 3 czerwca 2016 r. Odwołując się do treści art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oraz orzecznictwa Sądu Najwyższego, WSA przyjął, że datą wniesienia skargi był dzień 7 czerwca 2016 r., w którym nastąpiło przekazanie skargi do organu odwoławczego. W związku z powyższym Sąd uznał, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., co stanowiło podstawę do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 P.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie K. S. zarzucił brak podstaw do przyjęcia, iż datą wniesienia przez niego skargi do WSA w Łodzi był dzień przekazania jej przez Sąd do organu odwoławczego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast art. 54 § 1 P.p.s.a. stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Wniesienie skargi bezpośrednio do sądu jest zatem działaniem nieprawidłowym. Istotnie, żaden z przepisów ustawy procesowej wprost nie przewiduje dla sądu obowiązku przekazania błędnie skierowanej skargi do właściwego organu, jednakże przyjmuje się, że taki obowiązek na sądzie spoczywa. Orzecznictwo zarówno Sądu Najwyższego (na tle podobnych procedurze sądowadministracyjnej uregulowań odnośnie składania środków odwoławczych w postępowaniu cywilnym), jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie opowiedziało się za takim właśnie stanowiskiem (por. wyroki NSA: z dnia 3 grudnia 2007 r., I OSK 248/07, LEX nr 470146 i z 20 maja 2008 r., II FSK 426/07, LEX nr 489100; postanowienia NSA: z 30 stycznia 2008 r., II FSK 1724/06, LEX nr 453371; z 15 kwietnia 2008 r., II GSK 295/08, LEX nr 505331; z 29 maja 2008 r., I FSK 631/08, LEX nr 505351; z 26 czerwca 2008 r., I OZ 463/08, LEX nr 493793).
Stanowisko takie przyjmują również przedstawiciele doktryny, twierdząc, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej, sąd ten lub organ powinien przekazać sprawę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez sąd (lub organ) pod adres właściwego organu (patrz. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 103; Komentarz do art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el).
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie stanowisko to podzielił, przekazując błędnie wniesioną skargę do właściwego organu. Należy przy tym zauważyć, że skarga została wysłana przez skarżącego w ostatnim dniu terminu przewidzianego do jej wniesienia. W realiach niniejszej sprawy niemożliwe było więc uniknięcie uchybienia 30-dniowemu terminowi do wniesienia skargi, gdyż sąd otrzymał skargę 6 czerwca 2016 r., a więc już po upływie terminu do jej wniesienia. Nie można również pominąć, że skarżący został prawidłowo pouczony w decyzji z 27 kwietnia 2016 r. o możliwości złożenia skargi i warunkach do jej prawidłowego wniesienia.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w tej sprawie Sąd pierwszej instancji postąpił prawidłowo przekazując skargę do organu odwoławczego. Zasadnie również przyjął datę tego przekazania jako dzień wniesienia skargi i w konsekwencji podjął prawidłowe rozstrzygnięcie o jej odrzuceniu ze względu na uchybienie ustawowemu terminowi wskazanemu w art. 53 § 1 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.