Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 17 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1319/14 Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek A. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania.
W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że A. S. wraz ze skargą o wznowienie postępowania wniósł o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W zarządzeniu z dnia 6 października 2014 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, poprzez dokładne wskazanie przyczyny uchybienia terminowi, określenie, kiedy przyczyna ta ustała, wskazanie podstawy wznowienia postępowania sądowego oraz wskazanie terminu, w którym skarżący lub pełnomocnik dowiedział się o zaistnieniu tej podstawy.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 7 listopada 2014 r. stwierdził, że nie dysponuje dodatkowymi informacjami, innymi niż te, które przedstawił skarżący w złożonych do akt pismach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawiając bez rozpoznania wniosek o przywrócenie terminu wskazał, że nie ma możliwości ocenić czy wniosek ten spełnia wymóg określony w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", tj. czy wniosek został złożony w wymaganym 7 dniowym terminie od czasu uchybienia terminu. Skarżący nie wskazał bowiem takiej przyczyny, jak i czasu jej ustania. W tej sytuacji, ponieważ skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nie ma możliwości jego rozpatrzenia.
Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył A. S., zarzucając naruszenie art. 34 P.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 i 2 P.p.s.a.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że wniosek o przywrócenie terminu złożył sam skarżący, przedstawiając w nim własną argumentację. Na podstawie materiałów sprawy należy przyjąć, iż skarżący posiada wykształcenie prawnicze a niewątpliwie prezentuje znajomość prawa. Mimo, że wniosek o jakim mowa złożył sam skarżący – wezwanie do jego uzupełnienia zostało skierowane i doręczone tylko pełnomocnikowi z urzędu. W ocenie wnoszącego zażalenie wezwanie takie powinno być przede wszystkim skierowane wprost do skarżącego.
W oparciu o powyższe zarzuty A. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli wskutek niezachowania warunków formalnych pismo nie może otrzymać dalszego biegu w postępowaniu sądowym, przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia lub poprawienia go w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Skutkiem nieuzupełnienia powyższego braku lub jego niepoprawienia jest zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (§ 2).
Skarga A. S. o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1933/10 zawierająca wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia niewątpliwie zawierała braki formalne. Zasadnie zatem Sąd I instancji wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych ww. wniosku. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 10 października 2014 r. Brak wykonania zarządzenia – pomimo prawidłowego pouczenia o skutkach nieusunięcia braków formalnych w terminie – uprawniał Sąd I instancji do pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania.
Odnosząc się do argumentów podnoszonych w zażaleniu stwierdzić należy, że zgodnie z art. 67 § 5 P.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Udzielenie pełnomocnictwa procesowego i dołączenie go do akt sprawy (ustanowienie pełnomocnika z urzędu) rodzi ten skutek, że wszystkie pisma procesowe doręcza się od tej chwili aż do czasu poinformowania Sądu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, ustanowionemu pełnomocnikowi.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi wnoszącego zażalenie wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż jest ono przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.