Uzasadnienie
J.K. przedmiotem skargi złożonej w dniu 4 września 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu uczynił bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 8 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SAB/Wr 272/15 oddalił skargę.
W dniu 7 marca 2016 r. J.K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o przyznanie mu w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SAB/Wr 272/15 odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Na skutek sprzeciwu skarżącego sprawę rozpoznawał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który postanowieniem z dnia 3 czerwca 2016 r. sygn. akt IV SAB/Wr 272/15 utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Powyższe postanowienie z dnia 3 czerwca 2016 r. stało się przedmiotem zażalenia J.K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 14 lipca 2016 r. sygn. akt IV SAB/Wr 272/15 odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu postanowienia podał, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). W ustawie nowelizującej zmieniono m.in. zasady rozpoznawania w sądach administracyjnych wniosków o przyznanie prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznaje referendarz sądowy, a wojewódzki sąd administracyjny – rozpoznając sprzeciw od takiego orzeczenia – orzeka jako sąd drugiej instancji (art. 260 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."). Od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na skutek rozpoznania sprzeciwu nie przysługuje zatem zażalenie, ani jakikolwiek inny środek zaskarżenia, ponieważ nie przewidują tego przepisy P.p.s.a. Wobec powyższego, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zażalenie J.K. – jako niedopuszczalne – podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 194 § 1 i art. 197 § 2 P.p.s.a.
Powyższe postanowienie z dnia 14 lipca 2016 r. stało się przedmiotem zażalenia J.K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 260 § 1 i 2 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. (postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte po tej dacie), rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w sprawie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, zaś sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Zgodnie z treścią art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których rodzaje wymieniono w tym przepisie. Powyższy przepis nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie, którego przedmiotem jest prawo pomocy. Również pozostałe przepisy P.p.s.a., w tym przepisy działu V, nie przewidują możliwości zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego tego rodzaju rozstrzygnięć. W rozpoznawanej sprawie J.K. wniósł zatem zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, które nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tej sytuacji jego zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 czerwca 2016 r. sygn. akt IV SAB/Wr 272/15, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu, a zatem zaskarżone postanowienie z dnia 14 lipca 2016 r. odpowiada prawu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.