Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę J. S. na uchwałę Rady Miasta L.z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta L..
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że postępowanie w sprawie ze skargi J. S. na uchwałę Rady Miasta L. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...]w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta L. zostało już wcześniej wszczęte przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie w sprawie sygn. akt III SA/Lu 251/18 i zostało zakończone postanowieniem z dnia 6 czerwca 2018 r. odrzucającym skargę. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że niniejsza skarga z uwagi na tożsamość przedmiotową i podmiotową podlega odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.)
Sąd wskazał ponadto że wprawdzie wydane w dniu 6 czerwca 2018 r. postanowienie odrzucające skargę nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., albowiem nie doszło w tejże sprawie do prawomocnego merytorycznego osądzenia (rozpoznania) sprawy, to jednakże ponownie wniesienie skargi na to samo rozstrzygnięcie tego samego organu powoduje, że ponowna skarga na tę samą uchwałę jest niedopuszczalna.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J.S. domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania odwoławczego.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez nietrafne uznanie, iż niniejsza skarga jest niedopuszczalna z uwagi na postępowanie w sprawie skargi J.S. na tę samą uchwałę (sygn. akt III SA/Lu 251/18), pomimo że przedmiotowa skarga dotyczy zgodności ww. uchwały z ustawą z dnia 21 czerwca o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego, zaś skarga w sprawie III SA/Lu 251/18 dotyczyła zgodności rzeczonej uchwały z ustawą z 1994 r. o najmie lokali mieszkaniowych i dodatkach mieszkaniowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W myśl art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Istotą uregulowania zawartego w ww. przepisie jest wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji. Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której sąd stwierdzi tożsamość przedmiotową i tożsamość podmiotową z inną sprawę będącą w toku lub prawomocnie zakończoną (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. C.H. Beck 2015, s. 362)
Poza sporem w rozpoznawanej sprawie pozostaje okoliczność, iż skarga J. S. z dnia 13 czerwca 2018 r. na uchwałę Rady Miasta L. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...]w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta L. jest kolejną jego skargą wniesioną na ww. uchwałę. Jak wynika z akt sprawy o sygnaturze III SA/Lu 251/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 6 czerwca 2018 r. odrzucił skargę J. S. na przedmiotową uchwałę. Na dzień orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawa o sygn. akt III SA/Lu 251/18 jest w toku, ponieważ od ww. postanowienia o odrzuceniu skargi wpłynęła skarga kasacyjna.
Mając zatem na uwadze treść art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. stwierdzić należy, że wcześniejsze wniesienie przez J. S. skargi w sprawie toczącej się obecnie przez Naczelnym Sądem Administracyjny pod sygnaturą
I OSK 4286/18 oznacza, iż niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego skargą J. S. na tę samą uchwałę Rady Miasta L.z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w niniejszej sprawie, co uzasadnia odrzucenie skargi.
Bez znaczenia dla oceny prawidłowości podjętego przez Sąd Wojewódzki rozstrzygnięcia pozostają natomiast podnoszone w zażaleniu okoliczności dotyczące skierowania przeciwko zaskarżonej w obu postępowaniach uchwale innych zarzutów (w sprawie III SA/Lu 251/18 zarzutu naruszenia przepisów ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkaniowych i dodatkach mieszkaniowych, zaś w sprawie niniejszej ustawy z dnia 21 czerwca o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego). Odkodowując bowiem treść normy prawnej zawartej w przepisie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd nie bada tożsamości zarzutów skargi.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.