Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 728/15 (dalej postanowienie z 17 czerwca 2015 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach (dalej Kolegium) z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...] (dalej decyzja z [...] stycznia 2015 r.) w przedmiocie skierowania na badania lekarskie.
H. D. dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z [...] stycznia 2015 r. Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Siedlce (dalej Prezydent) z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 2014 r.), o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
W skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozstrzygnięcia w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wniosek nie zawierał odrębnego uzasadnienia.
Sąd I instancji stwierdził, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie uprawdopodobnił żadnej z przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Skarżący prócz wniesienia wniosku zaniechał jakiegokolwiek jego uzasadnienia. W związku z powyższym uniemożliwiło to Sądowi ocenę zasadności złożonego wniosku i analizując akta sprawy pod kątem zasadności wniosku skarżącego, nie dało podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (k. 17-19 akt sądowych).
Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł H. D., zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ppsa przez błędne jego zastosowanie i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji z [...] stycznia 2015 r. do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu żalący się podniósł, że Sąd rozpoznając wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winien uprzednio wezwać wnioskodawcę do przedstawienia uzasadnienia takiego wniosku, a nie przystępować do jego rozpoznawania i uznania, że skarżący nie przedstawił przesłanek, które warunkują wstrzymanie wykonalności decyzji (k. 28 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Prawidłowość zaskarżonego postanowienia podlega ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pod względem jego zgodności z regulacją zawartą w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) - przepis ten dotyczy udzielenia stronie skarżącej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 ppsa). Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy art. 61 § 3 ppsa. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty i oznacza, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z ww. przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Art. 61 § 3 ppsa zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko.
Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ppsa nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek skarżącego. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (T. Woś, H. Knysiak–Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 294 in.).
Sąd nie ma obowiązku domyślać się jakimi względami kierował się skarżący składając wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, jak też ustalać wyłącznie z urzędu, czy w konkretnej sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego.
Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 ppsa ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd winien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek.
W tej sytuacji zasadne jest stanowisko doktryny i judykatury, że brak należytego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (postanowienia NSA z: 16.4.2004 r., OZ 22/04; z 30.4.2004 r., OZ 30/04; z 22.12.2004 r., OZ 871/04; z 1.6.2004 r., OZ 105/04; z 20.7.2004 r., OZ 214/04, 19.10.2010 r., II OZ 905/12; 6.06.2013 r., II OZ 408/13, cbosa; B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Wolters Kluwer 2013 r., uw. 9 do art. 61)
Z konstrukcji art. 61 § 3 ppsa wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Na gruncie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - inaczej niż na gruncie ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 - art. 40 ust.
1) nie ma możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego z urzędu. Ta odmienność powoduje nie tylko konieczność złożenia wniosku, ale i potrzebę wykazania istnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa.
Przesłanką wstrzymania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie w tym szkodzie majątkowej można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie.
Skarżący wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadnił. Podał, że okolicznością, która wpłynęła na brak zawarcia takowego uzasadnienia był fakt, że małżonka skarżącego była ciężko chora i przebywała w szpitalu, skarżący skupiał się na osobie małżonki, a nie precyzyjnych informacjach w redagowanej skardze. Skarżący nie wskazał wprost, w czym miałaby się wyrażać szkoda bądź jakie skutki wykonania decyzji miałyby charakter nieodwracalny. Skarżący podniósł, że Sąd winien wezwać go do przedstawienia argumentacji w tym zakresie. Skarżący uznał, że skierowanie go na badania jest nieuprawnione i narusza istotnie jego interes prywatny, bowiem wszczęto procedurę administracyjną w związku z jego badaniami po jednym epizodzie, co jest nadinterpretacją stanu faktycznego.
W zażaleniu brak jest odniesienia się do przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jak też do sytuacji finansowej skarżącego. Nie przedstawiono żadnych okoliczności dotyczących aktualnej sytuacji skarżącego, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania decyzji. Strona w szczególności nie podała, na czym polega możliwość wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie decyzji (art. 61 § 3 ppsa).
Sąd I instancji nie miał obowiązku wzywać skarżącego do uzupełnienia wniosku z art. 61 § 3 ppsa przez jego uzasadnienie. Decyzja o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie nie narusza interesu prywatnego skarżącego, bowiem deklaruje on troskę o bezpieczeństwo w ruchu drogowym – swoje i innych uczestników ruchu drogowego (k. 17 akt administracyjnych). Na potrzebę badania predyspozycji zdrowotnych do kierowania pojazdami wskazał ordynator Oddziału Neurologicznego Siedleckiego Szpitala Specjalistycznego (k. 1 akt administracyjnych). Wzgląd na interes publiczny – bezpieczeństwo w ruchu drogowym – służy także ochronie indywidualnego interesu skarżącego, który także pragnie bezpiecznie uczestniczyć w ruchu drogowym.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa oddalił zażalenie.