Uzasadnienie
A.Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Studentów w Politechnice Wrocławskiej z dnia 17 marca 2016 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komisji Stypendialnej dla Studentów Wydziału Informatyki i Zarządzania z dnia 19 listopada 2015 r. nr [...], którą odmówiono przyznania skarżącej stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych w semestrze zimowym roku akademickiego 2015/2016.
Powodem odmowy przyznania świadczenia było uznanie, że wnioskodawczyni nie spełniła przesłanki określonej w art. 184 ust. 5 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.) oraz § 6 ust. 1 Regulaminu pomocy materialnej dla studentów (Zarządzenie Rektora Politechniki Wrocławskiej z dnia 12 sierpnia 2015 r. nr 68/2015 w sprawie wprowadzenia Regulaminu pomocy materialnej dla studentów), tj. dotyczącej długości okresu studiów uprawniających do uzyskania stypendium.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2017 r. o sygn. akt IV SA/Wr 240/16 zawiesił postępowanie we wskazanej sprawie sądowoadministracyjnej.
W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że z urzędu powziął informację, iż w tutejszym Sądzie została zarejestrowana inna sprawa ze skargi A. Z. (sygn. akt IV SA/Wr 414/16), a mianowicie na decyzję Rektora Politechniki Wrocławskiej z dnia 11 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium socjalnego dla osób niepełnosprawnych. Zdaniem Sądu pierwszej instancji decyzja ta obejmuje swym zakresem sporne w niniejszym postępowaniu okresy studiów skarżącej. Przy czym, w sprawie sygn. akt IV SA/Wr 414/16 Sąd w dniu 3 kwietnia 2017 r. oddalił skargę strony w całości. Jak wskazano, rzeczony wyrok Sądu nie jest prawomocny.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Zdaniem WSA we Wrocławiu, w rozpoznawanej sprawie zawieszenie postępowania sądowego jest uzasadnione tym, że ten Sąd, w innej sprawie (sygn. akt IV SA/Wr 414/16), wydał nieprawomocny jeszcze wyrok oddalający skargę strony na decyzję Rektora Politechniki Wrocławskiej z dnia 11 lipca 2016 r., która dotyczyła również spornych w niniejszym postępowaniu okresów studiów skarżącej. Nie ulegało wątpliwości tego Sądu, że prawomocne rozstrzygnięcie w powołanej wyżej sprawie będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie jakie zapaść ma w sprawie rozważanej.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A.Z. reprezentowana przez adw. P.P. Zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez przyjęcie, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego – o sygn. akt IV SA/Wr 414/16, podczas gdy w niniejszej sprawie nie ujawniło się zagadnienie, które sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć, a ponadto ustalenia poczynione przez Sąd w tamtej sprawie nie wiążą sądu orzekającego w niniejszej. Przy tym wziąć pod uwagę należy nakaz podejmowania przez sąd czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zawiera usprawiedliwione zarzuty, gdyż Sąd pierwszej instancji nie wykazał podstaw do zastosowania art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
W literaturze wskazuje się, że zawieszenie postępowania na powyższej podstawie jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu. Musi istnieć ścisły, realny, bezpośredni związek między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Dla sądu kwestią wstępną jest wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do sformułowania wypowiedzi, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem materialnym, albo czy przed wydaniem tego aktu nie doszło do uchybień formalnych, które mogłyby mieć wpływ na jego treść. Celowość zawieszenia podlega ocenie na podstawie tego, czy rozstrzygnięcie w innej sprawie mogłoby determinować mogłoby w przyszłości wznowienie postępowania administracyjnego (zob. M. Jagielska, A. Wiktorowska, K. Wojciechowska, Art. 125, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 540-544).
W niniejszej sprawie z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji nie wynika, na czym zdaniem tego Sądu polega związek między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Sąd ten nie wykazał, że prawomocne rozstrzygnięcie w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 414/16 jest niezbędne dla sformułowania rozstrzygnięcia co do legalności decyzji zaskarżonej w sprawie niniejszej. Wreszcie uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie pozwala stwierdzić, że wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przed zakończeniem prawomocnym orzeczeniem sprawy o sygn. akt IV SA/Wr 414/16 mogłoby determinować w przyszłości wznowienie postępowania administracyjnego.
Jak trafnie wskazano w zażaleniu za uchwałą NSA z dnia 24 listopada 2008 r., II FPS 4/08 (ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 62), zawieszenie postępowania może nastąpić wyłącznie w sytuacji, w której sąd nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, które powstało lub wyłoniło się w toku postępowania sądowego. Tylko wówczas zawieszenie postępowania może okazać się konieczne. Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił, czemu nie jest władny rozstrzygnąć zagadnienia.
Reasumując, Sąd pierwszej instancji nie wykazał, aby zachodziły w sprawie przesłanki do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Z powyższych względów zaskarżone postanowienie wymagało uchylenia na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji ponownie rozważy zasadność zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie, eliminując wskazane wyżej braki.