Uzasadnienie
Postanowieniem z 21 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu sprostował postanowienie tego Sądu z 14 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 872/15, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu umorzył postępowanie zażaleniowe od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 20 września 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 872/15 w przedmiocie wyłączenia referendarza sądowego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że w komparycji postanowienia i treści uzasadnienia błędnie wskazano [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (zamiast Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...]), jako organ wydający zaskarżoną decyzję.
Uznając powyższe za oczywisty błąd pisarski, na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a.", Sąd sprostował postanowienie w tym zakresie.
Zażalenie na powyższe postanowienie pismem z 11 kwietnia 2017 r. złożył [...] (dalej skarżący), wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zwolnienie z kosztów postępowania sądowego, ustanowienie pełnomocnika z urzędu, wyłączenie referendarza sądowego oraz przywrócenie uchybionego terminu na dokonanie czynności.
Postanowieniem z 9 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zwolnił skarżącego od kosztów sądowych w zakresie wpisu od zażalenia z 11 kwietnia 2017 r. oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, które jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty, które nie wpływają w żaden sposób na treść rozstrzygnięcia. "Oczywistość" omyłki wyraża się zatem w tym, że już na pierwszy rzut oka można w sposób niebudzący wątpliwości uznać, że jest to omyłka. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania.
Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Sprostowaniu nie podlega także przeoczenie w sentencji orzeczenia jednego z zaskarżonych aktów lub pominięcie rozstrzygnięcia w kwestii kosztów postępowania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo sprostował postanowienie z 14 marca 2017 r., w ten sposób, że użyte w komparycji postanowienia oraz w pierwszym i drugim wersie uzasadnienia słowa "[...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]" zastąpił słowami " Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...]" Z akt sprawy wnika w sposób niebudzący wątpliwości, iż organem wydającym w sprawie zaskarżoną decyzję jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...].
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.