Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 listopada 2020 r. sygn. akt II SO/Sz 8/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił wniosek skarżącego o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] grzywny za nieprzekazanie skargi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wyraźną intencją skarżącego było przekazanie przez organ "odwołania"/"pozwu" skarżącego z 28 maja 2020 r. do Sądu Rejonowego w [...], nie zaś potraktowanie jako skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wskazał, że skargę wniósł na podstawie art. 227 k.p.a. i zarzucił zaniedbanie i nienależyte wykonywanie obowiązków przez organ i jego pracowników, poprzez niewłaściwe i z pominięciem właściwej procedury nieprzekazanie skargi skarżącego do właściwego sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie ocenił żądanie skarżącego wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie skargi jako całkowicie nieuprawnione.
Zasadniczą przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny, na podstawie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie, ponieważ grzywna ta ma mieszany, dyscyplinująco-restrykcyjny charakter. Pamiętać jednak należy, że zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. określenie, że "sąd (...) może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że kwestia ta została pozostawiona uznaniu sądu. Zatem, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OZ 281/10), a więc także przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a.
Słusznie wskazał Sąd I instancji, iż z dokumentacji znajdującej się w aktach sądowych wynika, wbrew twierdzeniom skarżącego, że nie złożył on w organie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Załączone do wniosku o wymierzenie grzywny pismo z dnia 28 maja 2020 r. zostało bowiem zatytułowane jako "Pozew", zaś w nagłówku jako adresata wskazano Sąd Rejonowy w [...]. Wprawdzie w piśmie tym posłużono się sformułowaniem, że stanowi "skargę", "odwołanie", jak i podano adres Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], jednakże w żadnym miejscu nie wymieniono Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
Również w odpowiedzi z dnia 23 czerwca 2020 r. na wezwanie wystosowane przez organ, skarżący wyraźnie i jednoznacznie oświadczył, że pismo z dnia 28 maja 2020 r. jest pozwem, który należy przesłać do Sądu Rejowego w [...], gdyż nie wnosi "żadnej skargi do sądu administracyjnego". W tej sytuacji należy podzielić ocenę stanu faktycznego dokonaną przez Sąd I instancji. Nie sposób bowiem uznać, aby nieprzekazanie przedmiotowego pisma do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie stanowiło o naruszeniu prawa. Organ nie miał bowiem podstaw do potraktowania tego pisma jako skargi z rozumieniu p.p.s.a., a tym samym nie ciążył na nim obowiązek przesłania go do Sądu.
Powyższe prowadzi do wniosku, że okoliczności rozpoznawanej sprawy nie uzasadniają wymierzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Koszalinie grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi, skoro skarga taka w ogóle nie została wniesiona, a tym samym zażalenie należy uznać za bezzasadne.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.