Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1818/16 oddalił skargę D.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 26 września 2016 r. w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik skarżącej adwokat K.P..
Pismem z 5 kwietnia 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z jednym odpisem, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.
Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 6 kwietnia 2017 r. (k. 42). Termin do złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z jednym odpisem dla organu upłynął 13 kwietnia 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył treść art. 176 § 2 P.p.s.a. i stwierdził, że brak zawarcia w skardze kasacyjnej wymaganego przepisem wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy jest brakiem formalnym skargi podlegającym uzupełnieniu. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania strona nie uzupełniła tego braku. Dlatego też Sąd, stosownie do art. 178 P.p.s.a., postanowił o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie działań zmierzających do zaspokojenia słusznego interesu skarżącej;
- 2) art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania obywateli do organów państwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Podkreślić należy, że wymagania formalne, jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna określono w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), a wśród nich wymieniono w § 2 wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Zaznaczyć należy, że wypowiedzenie się w tym zakresie stanowi warunek formalny skargi kasacyjnej. Jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w powyższym przepisie, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 177a P.p.s.a.). Brak w skardze kasacyjnej wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy stanowi zatem usuwalny brak formalny.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej w piśmie z 5 kwietnia 2017 r. został w sposób precyzyjny wezwany przez Sąd pierwszej instancji do uzupełnienia skargi kasacyjnej przez złożenie wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z jednym odpisem takiego wniosku w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik skarżącej, nie przedłożył wymaganego oświadczenia w przedmiocie rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. W tej sytuacji, zgodnie z podanym w zarządzeniu rygorem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miał podstawę do odrzucenia skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu zarzutów naruszenia art. 7 i 8 K.p.a. uznać należy, iż sąd one całkowicie chybione. Wspomniane przepisy ogólnego postępowania administracyjnego nie znajdują bowiem bezpośredniego zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wymienione w zażaleniu przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego obowiązują organy administracji w ramach postępowań administracyjnych, które mogą być kontrolowane przez sądy administracyjne na skutek rozpatrywania skarg na decyzje i inne akty administracyjne. Przepisy te nie obowiązują wojewódzkich sądów administracyjnych, a zarzuty ich naruszenia nie mogą stanowić usprawiedliwionej podstawy środków odwoławczych kierowanych w tym zakresie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.