Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po rozpoznaniu skargi Redaktora Naczelnego Dziennika [...] w G. na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w O. w przedmiocie informacji publicznej: 1) zobowiązał ww. organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 1 sierpnia 2014 r., 2) stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierzył Zarządowi Okręgowemu Polskiego Związku Łowieckiego w O. grzywnę w kwocie 300 zł.
Na rozprawie w dniu 17 listopada 2014 r., działający w imieniu skarżącego S. P., złożył wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym koszty opłaty sądowej, koszty zastępstwa prawnego, opłaty skarbowej z tytułu udzielonych pełnomocnictw oraz zwrot kosztów przejazdu pełnomocnika do Sądu. Poinformował, że podróż na trasie L. – O. i O. – L. (404 km x 2) odbywa samochodem osobowym z silnikiem powyżej 900 cm³, marki [...] o numerach rej. [...], bez ponoszenia kosztów noclegu. Zażądał zwrotu z tego tytułu opłaty w wysokości 675,33 zł (404 km x 0,8358 zł).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Op 65/14 zasądził od Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w O. na rzecz skarżącego kwotę 1.049,33 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Sąd wskazał, że mając na uwadze treść art. 200, art. 205 § 2 i art. 212 § 1 p.p.s.a., wobec uwzględnienia skargi Redaktora Naczelnego Dziennika [...] w G., zasadne jest zasądzenie od Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w O. na rzecz skarżącego, kosztów postępowania sądowego. Na zasądzone koszty postępowania składają się: wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490) – w wysokości 240 zł, koszty przejazdu do Sądu (675,33 zł) oraz opłaty skarbowe od pełnomocnictw (2 x 17 zł).
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w O., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 157 § 1 p.p.s.a.
Zdaniem wnoszącego zażalenie, wobec braku wniosku o uzupełnienie wyroku z dnia 17 listopada 2014 r. Sąd nie mógł, działając "z urzędu", zasądzić od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Przepisy p.p.s.a. – poza przypadkiem uzupełnienia wyroku (art. 157) – nie przewidują możliwości rozstrzygania o zwrocie kosztów postępowania w odrębnym orzeczeniu. Zgodnie bowiem z treścią art. 209 p.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Również art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. ma zastosowanie w sytuacji, gdy postanowienie zawarte jest w wyroku albo w innym orzeczeniu podlegającym zaskarżeniu skargą kasacyjną.
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że brak było podstawy prawnej do wydania przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonego postanowienia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania. Takiej podstawy nie stanowi sam fakt uwzględnienia skargi z powołaniem się na treść przepisów o kosztach postępowania, czy też okoliczności, że strona zawarła w skardze wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, którego sąd nie uwzględnił w wyroku zgodnie z treścią art. 209 p.p.s.a.
W sprawie nie było również podstaw do uzupełnienia przez Sąd wyroku z dnia 17 listopada 2014 r., w zakresie zwrotu kosztów na podstawie art. 157 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W rozpoznawanej sprawie, jak słusznie podniósł wnoszący zażalenie, skarżący nie złożył wniosku o uzupełnienie wyroku.
W tej sytuacji, wobec braku podstawy prawnej do wydania zaskarżonego postanowienia, konieczne stało się jego uchylenie.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.