Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 75/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną K. K. wniesioną od wyroku tegoż Sądu z dnia 9 kwietnia 2013 r., oddalającego skargę K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] października 2012 r., Nr [...], w przedmiocie zasiłku celowego z uwagi na niezachowanie wymogów określonych w art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), który stanowi, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.
W dniu 27 sierpnia 2013 r. skarżący K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu osobiście sporządzone zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 7 sierpnia 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II SA/Po 76/13, odrzucił zażalenie wskazując, że nie został zachowany tak zwany przymus adwokacki.
Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie, nie zgadzając się z jego rozstrzygnięciem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
zgodnie z art. 175 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem § 2 i 3, a zatem wniesienie tych środków osobiście przez skarżącego jest niedopuszczalne. Zaś stosownie do art. 194 § 4 tej ustawy zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.
W niniejszej sprawie skarżący K. K. osobiście sporządził zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, co nie spełniało powyższego wymogu mimo, że został o nim pouczony przy doręczeniu odpisu postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 7 sierpnia 2013 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej (pkt 5 pouczenia). Z akt sprawy nie wynika zaś, aby skarżący był podmiotem, o którym mowa w art. 175 § 2 lub 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to znaczy nie jest sędzią, prokuratorem, notariuszem, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, Rzecznikiem Praw Obywatelskich lub Rzecznikiem Praw Dziecka, czy też doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym, co uprawniałoby go do złożenia skargi kasacyjnej osobiście.
W związku z tym uznać należy, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 października 2013 r. nie narusza przepisów obowiązującego prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu zaznaczyć, że przedmiotem jego rozpoznania była tylko i wyłącznie kontrola postanowienia z dnia 15 października 2013 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, zatem pozostałe kwestie podniesione przez skarżącego w zażaleniu nie mogły zostać rozpoznane.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.